در این مطالعه بزرگ، بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول‌غیرکوچک پیشرفته که قبلاً شیمی‌درمانی نگرفته بودند، یا ترکیب دو داروی ایمنی‌درمانی (نیولوماب و ایپیلیموماب) یا شیمی‌درمانی دریافت کردند. بیمارانی که ایمنی‌درمانی ترکیبی گرفتند، به‌طور میانگین زمان بیشتری زنده ماندند و این فایده چه میزان پروتئین PD-L1 در تومور بالا بود و چه پایین دیده شد. پاسخ به درمان نیز در گروه ایمنی‌درمانی ماندگارتر بود و عوارض شدید آن کمتر از شیمی‌درمانی نبود، اما بیشتر هم نشد.
خط اول، بدون تغییرات EGFR یا ALK
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پیوسته | |||
| نیولوماب | ۳۶۰ میلی‌گرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | هر ۳ هفته |
| ایپیلیموماب | ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | هر ۶ هفته |
در صفحه «ایپیلیموماب (یروی)» · سایر سرطان‌ها، همراه نیولوماب (برچسب FDA، بازبینی ۰۸/۲۰۲۶)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
نیولوماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۳۰ دقیقه هر ۲ هفته + ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۳۰ دقیقه هر ۶ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال (۲۴ ماه). ادامه درمان پس از پیشرفت در بیمار پایدار بالینی با سود بالینی مجاز بود؛ در صورت قطع ترکیب به‌دلیل عارضه منتسب به ایپیلیموماب، ادامه نیولوماب تک‌دارویی مجاز بود.
نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم (دوز ثابت) وریدی هر ۲ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال.
شیمی‌درمانی دوگانه پلاتین هر ۳ هفته برای ۴ دوره، بر اساس بافت‌شناسی:
همانند گروه PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر: نیولوماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۳۰ دقیقه هر ۲ هفته + ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۳۰ دقیقه هر ۶ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال (۲۴ ماه). ادامه درمان پس از پیشرفت در بیمار پایدار بالینی با سود بالینی مجاز بود؛ در صورت قطع ترکیب به‌دلیل عارضه منتسب به ایپیلیموماب، ادامه نیولوماب تک‌دارویی مجاز بود.
نیولوماب ۳۶۰ میلی‌گرم وریدی هر ۳ هفته همراه شیمی‌درمانی دوگانه پلاتین هر ۳ هفته (انتخاب رژیم بر اساس بافت‌شناسی)؛ نیولوماب تا پیشرفت، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال. دوز و تعداد دوره‌های شیمی‌درمانی این بازو در منابع بررسی‌شده جداگانه ذکر نشده است.
شیمی‌درمانی دوگانه پلاتین هر ۳ هفته بر اساس بافت‌شناسی (رژیم‌های پمترکسد–پلاتین برای غیرسنگفرشی و جمسیتابین–پلاتین برای سنگفرشی؛ دوزهای دقیق ذکرشده در برچسب FDA مربوط به بازوی شیمی‌درمانی گروه PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر است).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل گزارش ۵ ساله همین کارآزمایی (Brahmer و همکاران، J Clin Oncol ۲۰۲۳؛ PMC9937094) برای دوز نیولوماب و ایپیلیموماب در همه بازوها و حداکثر ۲ سال ایمونوتراپی؛ برچسب FDA اپدیوو (DailyMed، بخش ۱۴٫۵، CHECKMATE-227) برای مدت انفوزیون، دوز رژیم‌های شیمی‌درمانی و ۴ دوره شیمی‌درمانی. متن کامل مقاله NEJM ۲۰۱۹ در PMC در دسترس نبود.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به NSCLC مرحله IV یا عودکرده (تأیید بافت‌شناسی) بدون درمان سیستمیک قبلی برای بیماری پیشرفته/متاستاتیک، وضعیت عملکردی ECOG ۰ یا ۱، بدون جهش حساس EGFR یا جابه‌جایی شناخته‌شده ALK. معیارهای خروج: متاستاز درمان‌نشده دستگاه عصبی مرکزی، مننژیت کارسینوماتوز، بیماری خودایمنی فعال یا نیاز به سرکوب ایمنی سیستمیک. متاستاز مغزی درمان‌شده مجاز بود اگر بیمار دست‌کم ۲ هفته پیش از ورود از نظر عصبی به وضعیت پایه برگشته و کورتیکواستروئید را قطع کرده یا دوز ثابت/رو به کاهش کمتر از ۱۰ میلی‌گرم پردنیزون (یا معادل) در روز داشت.
PD-L1 به‌صورت مرکزی با آزمون PD-L1 IHC 28-8 pharmDx سنجیده شد و بیماران با PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر و کمتر از ۱٪ در دو گروه جداگانه (هر کدام ۱:۱:۱) تصادفی‌سازی شدند؛ طبقه‌بندی بر اساس بافت‌شناسی (سنگفرشی در برابر غیرسنگفرشی).
نقطه پایانی اصلی گزارش‌شده در این مقاله: بقای کلی (overall survival) با نیولوماب + ایپیلیموماب در مقایسه با شیمی‌درمانی در بیماران با بیان PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر. مدت پاسخ و بقای کلی در بیماران با PD-L1 کمتر از ۱٪ و در کل بیماران، و نیز ایمنی، از دیگر یافته‌های گزارش‌شده بودند.
در کل جمعیت مطالعه، عوارض جانبی مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ در ۳۲٫۸٪ بیماران گروه نیولوماب + ایپیلیموماب و ۳۶٫۰٪ بیماران گروه شیمی‌درمانی رخ داد. طبق برچسب FDA (۵۷۶ بیمار تحت نیولوماب + ایپیلیموماب): عوارض جدی ۵۸٪؛ قطع نیولوماب و ایپیلیموماب به‌دلیل عارضه ۲۴٪ و توقف موقت دست‌کم یک دوز ۵۳٪؛ عوارض جدی شایع (۲٪ یا بیشتر): پنومونی، اسهال/کولیت، پنومونیت، هپاتیت، آمبولی ریه، نارسایی آدرنال و هیپوفیزیت؛ عوارض کشنده ۱٫۷٪ (از جمله پنومونیت در ۴ بیمار، میوکاردیت و آسیب حاد کلیه). در گزارش ۵ ساله، قطع همه داروها به‌دلیل عوارض مرتبط با درمان در ۱۷٪ گروه نیولوماب + ایپیلیموماب و ۸٪ گروه شیمی‌درمانی رخ داد و با پیگیری طولانی‌تر نگرانی ایمنی جدیدی پدیدار نشد.
این کارآزمایی نشان داد که نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب به‌عنوان درمان خط اول در NSCLC پیشرفته، مستقل از سطح بیان PD-L1، بقای کلی طولانی‌تری نسبت به شیمی‌درمانی ایجاد می‌کند و نگرانی ایمنی جدیدی با پیگیری طولانی‌تر گزارش نشده است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رهنمودهای بالینی فعلی (مانند NCCN و ESMO) باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
در یک مطالعه فاز اولیه روی بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول‌غیرکوچک (NSCLC) پیشرفته، میزان پاسخ با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب بهتر از نیولوماب به‌تنهایی بود، به‌ویژه در بیمارانی که تومورهایشان لیگاند مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-L1) را بیان می‌کردند. برای ارزیابی فایده بلندمدت نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در بیماران مبتلا به NSCLC به داده‌های بیشتری نیاز است.
در این کارآزمایی فاز ۳ باز، بیماران مبتلا به NSCLC مرحله IV یا عودکرده با سطح بیان PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر با نسبت ۱:۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب، نیولوماب به‌تنهایی، یا شیمی‌درمانی تخصیص یافتند. بیمارانی که سطح بیان PD-L1 آن‌ها کمتر از ۱٪ بود، با نسبت ۱:۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب، نیولوماب به‌همراه شیمی‌درمانی، یا شیمی‌درمانی به‌تنهایی تخصیص یافتند. هیچ‌یک از بیماران پیش‌تر شیمی‌درمانی دریافت نکرده بودند. نقطه پایانی اصلی گزارش‌شده در اینجا، بقای کلی با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در مقایسه با شیمی‌درمانی در بیماران با سطح بیان PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر بود.
در میان بیماران با سطح بیان PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر، میانه مدت بقای کلی با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب ۱۷٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۵٫۰ تا ۲۰٫۱) و با شیمی‌درمانی ۱۴٫۹ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۲٫۷ تا ۱۶٫۷) بود (P = ۰٫۰۰۷)، و نرخ بقای کلی ۲ساله به‌ترتیب ۴۰٫۰٪ و ۳۲٫۸٪ بود. میانه مدت پاسخ با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب ۲۳٫۲ ماه و با شیمی‌درمانی ۶٫۲ ماه بود. فایده بقای کلی در بیماران با سطح بیان PD-L1 کمتر از ۱٪ نیز مشاهده شد، با میانه مدت ۱۷٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۲٫۸ تا ۲۲٫۰) با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب و ۱۲٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۹٫۲ تا ۱۴٫۳) با شیمی‌درمانی. در میان کل بیماران مطالعه، میانه مدت بقای کلی با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب ۱۷٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۵٫۲ تا ۱۹٫۹) و با شیمی‌درمانی ۱۳٫۹ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۲٫۲ تا ۱۵٫۱) بود. درصد بیماران دچار عوارض جانبی مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ در کل جمعیت، ۳۲٫۸٪ با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب و ۳۶٫۰٪ با شیمی‌درمانی بود.
درمان خط اول با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در بیماران مبتلا به NSCLC، مستقل از سطح بیان PD-L1، به مدت بقای کلی طولانی‌تری نسبت به شیمی‌درمانی انجامید. با پیگیری طولانی‌تر نگرانی ایمنی جدیدی پدیدار نشد. (حمایت مالی: Bristol-Myers Squibb و Ono Pharmaceutical؛ CheckMate 227، شماره ClinicalTrials.gov: NCT02477826.)
کارآزمایی باز (open-label) است. نقطه پایانی اصلی گزارش‌شده فقط شامل بیماران با PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر است و یافته‌های گروه PD-L1 کمتر از ۱٪ و کل بیماران در چکیده به‌صورت توصیفی گزارش شده‌اند. تعداد بیماران در چکیده نیامده است (طبق گزارش ۵ ساله ۱۱۸۹ بیمار با PD-L1 برابر ۱٪ یا بیشتر؛ طبق برچسب FDA، ۳۹۶ بیمار نیولوماب + ایپیلیموماب در برابر ۳۹۷ بیمار شیمی‌درمانی در مقایسه اصلی). ایمونوتراپی طبق پروتکل حداکثر ۲ سال ادامه یافت.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...