گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: پیامدهای طولانی‌مدت ایبروتینیب-ریتوکسیماب و شیمی‌ایمنی‌درمانی در لوسمی لنفوسیتی مزمن: نتایج به‌روزشده کارآزمایی E1912 (۲۰۲۲)
در این مطالعه، بیماران ۷۰ سال و کمتر مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن که هنوز درمان نشده بودند، یا داروهای ایبروتینیب و ریتوکسیمب دریافت کردند یا شیمی‌درمانی همراه با ایمونوتراپی (FCR). بیمارانی که ایبروتینیب و ریتوکسیمب گرفتند، مدت طولانی‌تری بدون پیشرفت بیماری ماندند و بقای کلی بهتری داشتند. عفونت‌های جدی در این گروه کمتر دیده شد، هرچند میزان کلی عوارض جدی در دو گروه مشابه بود.
CLL درمان‌نشده در بیماران ۷۰ ساله یا جوان‌تر بدون حذف 17p، با CrCl بیش از ۴۰ میلی‌لیتر در دقیقه
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایبروتینیب | ۴۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی | پیوسته از دوره ۱ |
| از دوره ۲ (۶ دوره) | |||
| ریتوکسیماب | ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ و ۳۲۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲ دوره ۲؛ سپس ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ دوره‌های ۳ تا ۷ |
در صفحه «سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)» · رژیم‌های درمانی و دوز در لوسمی‌ها
CLL درمان‌نشده در بیماران ۷۰ ساله یا جوان‌تر بدون حذف 17p، با CrCl بیش از ۴۰ میلی‌لیتر در دقیقه
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایبروتینیب | ۴۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی | پیوسته از دوره ۱ |
| از دوره ۲ (۶ دوره) | |||
| ریتوکسیماب | ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ و ۳۲۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲ دوره ۲؛ سپس ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ دوره‌های ۳ تا ۷ |
هشدار جعبه‌ای ریتوکسیماب: واکنش کشنده انفوزیون، فعال شدن مجدد HBV و PML.
در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در CLL: درمان مداوم با مهارکننده BTK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
ایبروتینیب (Ibrutinib) ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه از دوره ۱ تا پیشرفت بیماری یا عوارض غیرقابل‌قبول، + ریتوکسیماب (Rituximab) از دوره ۲: ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ دوره ۲، ۳۲۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲ دوره ۲ و ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ دوره‌های ۳ تا ۷ (۶ دوره)؛ هر دوره ۲۸ روز. همه بیماران آلوپورینول ۳۰۰ میلی‌گرم روزانه در روز ۱ تا ۱۴ دوره ۱ گرفتند.
شش دوره ۲۸ روزه: فلودارابین (Fludarabine) ۲۵ میلی‌گرم/مترمربع و سیکلوفسفامید (Cyclophosphamide) ۲۵۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روز ۱ تا ۳ + ریتوکسیماب ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ دوره ۱، ۳۲۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲ دوره ۱ و ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ دوره‌های ۲ تا ۶. آلوپورینول ۳۰۰ میلی‌گرم روزانه در روز ۱ تا ۱۴ دوره ۱.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله NEJM ۲۰۱۹ در PMC (PMC6908306)، بخش روش‌ها؛ برچسب FDA ایبروتینیب (DailyMed) برای معیار کلیرانس کراتینین
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۷۰ ساله یا جوان‌تر مبتلا به CLL یا SLL درمان‌نشده که طبق معیارهای iwCLL اندیکاسیون درمان داشتند. بیماران دارای حذف 17p13 (به دلیل پاسخ ضعیف به FCR) وارد نشدند؛ همه بیماران کلیرانس کراتینین بیش از ۴۰ میلی‌لیتر در دقیقه داشتند. تصادفی‌سازی بر اساس سن (کمتر از ۶۰ در برابر ۶۰ تا ۷۰ سال)، ECOG، مرحله Rai و حذف 11q22.3 طبقه‌بندی شد.
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری. بقای کلی نقطه پایانی ثانویه بود. نتایج مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده گزارش شده است.
بروز عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر (صرف‌نظر از ارتباط با دارو) در دو گروه مشابه بود: ۲۸۲ از ۳۵۲ بیمار (۸۰٫۱٪) در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب و ۱۲۶ از ۱۵۸ بیمار (۷۹٫۷٪) در گروه شیمی‌ایمونوتراپی. عوارض عفونی درجه ۳ یا بالاتر در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب کمتر بود (۱۰٫۵٪ در برابر ۲۰٫۳٪؛ P<0.001).
این کارآزمایی نشان داد در بیماران ۷۰ سال و کمتر مبتلا به CLL درمان‌نشده، ایبروتینیب-ریتوکسیمب از نظر بقای بدون پیشرفت و بقای کلی بر رژیم استاندارد FCR برتری دارد. این برتری در بیماران بدون جهش IGHV مشهود بود، در حالی که در بیماران دارای جهش IGHV تفاوت بقای بدون پیشرفت ۳ ساله میان دو گروه ناچیز بود. این نتایج مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای است. وضعیت تأییدیه‌ها و جایگاه این رژیم در رهنمودهای درمانی باید از منابع به‌روز بررسی شود.
داده‌های مربوط به اثربخشی درمان با ایبروتینیب-ریتوکسیمب در مقایسه با شیمی‌ایمونوتراپی استاندارد با فلودارابین، سیکلوفسفامید و ریتوکسیمب در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) درمان‌نشده محدود بوده است.
در یک کارآزمایی فاز ۳، بیماران ۷۰ سال و کمتر مبتلا به CLL درمان‌نشده را با نسبت ۲ به ۱ به‌طور تصادفی به یکی از دو گروه تخصیص دادیم: دریافت ایبروتینیب و ریتوکسیمب به‌مدت شش دوره (پس از یک دوره ایبروتینیب به‌تنهایی) و سپس ایبروتینیب تا پیشرفت بیماری، یا شش دوره شیمی‌ایمونوتراپی با فلودارابین، سیکلوفسفامید و ریتوکسیمب. نقطه پایانی اصلی بقای بدون پیشرفت بود و بقای کلی نقطه پایانی ثانویه بود. ما نتایج یک تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده را گزارش می‌کنیم.
در مجموع ۵۲۹ بیمار تصادفی‌سازی شدند (۳۵۴ بیمار به گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب و ۱۷۵ بیمار به گروه شیمی‌ایمونوتراپی). در میانه پیگیری ۳۳٫۶ ماه، نتایج تحلیل بقای بدون پیشرفت به نفع ایبروتینیب-ریتوکسیمب نسبت به شیمی‌ایمونوتراپی بود (۸۹٫۴٪ در برابر ۷۲٫۹٪ در ۳ سال؛ نسبت مخاطره برای پیشرفت یا مرگ ۰٫۳۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۲ تا ۰٫۵۶؛ P<0.001) و نتایج به آستانه اثربخشی تعریف‌شده در پروتکل برای تحلیل میان‌دوره‌ای رسید. نتایج تحلیل بقای کلی نیز به نفع ایبروتینیب-ریتوکسیمب نسبت به شیمی‌ایمونوتراپی بود (۹۸٫۸٪ در برابر ۹۱٫۵٪ در ۳ سال؛ نسبت مخاطره برای مرگ ۰٫۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۵ تا ۰٫۵۴؛ P<0.001). در تحلیل زیرگروهی بیماران بدون جهش ناحیه متغیر زنجیره سنگین ایمونوگلوبولین (IGHV)، ایبروتینیب-ریتوکسیمب بقای بدون پیشرفت بهتری نسبت به شیمی‌ایمونوتراپی ایجاد کرد (۹۰٫۷٪ در برابر ۶۲٫۵٪ در ۳ سال؛ نسبت مخاطره برای پیشرفت یا مرگ ۰٫۲۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۴ تا ۰٫۵۰). بقای بدون پیشرفت ۳ ساله در بیماران دارای جهش IGHV در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب ۸۷٫۷٪ و در گروه شیمی‌ایمونوتراپی ۸۸٫۰٪ بود (نسبت مخاطره برای پیشرفت یا مرگ ۰٫۴۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۴ تا ۱٫۳۶). بروز عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر (صرف‌نظر از ارتباط با دارو) در دو گروه مشابه بود (در ۲۸۲ نفر از ۳۵۲ بیمار [۸۰٫۱٪] دریافت‌کننده ایبروتینیب-ریتوکسیمب و در ۱۲۶ نفر از ۱۵۸ بیمار [۷۹٫۷٪] دریافت‌کننده شیمی‌ایمونوتراپی)، در حالی که عوارض عفونی درجه ۳ یا بالاتر با ایبروتینیب-ریتوکسیمب کمتر از شیمی‌ایمونوتراپی بود (در ۳۷ بیمار [۱۰٫۵٪] در برابر ۳۲ بیمار [۲۰٫۳٪]؛ P<0.001).
رژیم ایبروتینیب-ریتوکسیمب در بیماران ۷۰ سال و کمتر مبتلا به CLL درمان‌نشده، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی برتری نسبت به رژیم شیمی‌ایمونوتراپی استاندارد ایجاد کرد. (حمایت مالی: مؤسسه ملی سرطان و Pharmacyclics؛ E1912، شماره ClinicalTrials.gov: NCT02048813.)
نتایج مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای با پیگیری میانه ۳۳٫۶ ماه است. تحلیل زیرگروهی بر اساس وضعیت IGHV دارای فاصله اطمینان وسیع در بیماران جهش‌یافته بود (HR ۰٫۴۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۴ تا ۱٫۳۶). جمعیت مطالعه به بیماران ۷۰ سال و کمتر محدود بود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...