درمان مبتنی بر بورتزومیب برای لنفوم سلول مانتل تازه‌تشخیص‌داده‌شده

پیش‌زمینه

مهارکنندهٔ پروتئازوم، بورتزومیب، ابتدا برای درمان لنفوم سلول مانتل عودکرده تأیید شد. ما بررسی کردیم که آیا جایگزینی وین‌کریستین با بورتزومیب در درمان خط اول با R-CHOP (ریتوکسیماب، سیکلوفسفامید، دوکسوروبیسین، وین‌کریستین و پردنیزون) می‌تواند پیامدها را در بیماران مبتلا به لنفوم سلول مانتل تازه‌تشخیص‌داده‌شده بهبود دهد یا خیر.

روش‌ها

در این کارآزمایی فاز ۳، ۴۸۷ بزرگسال مبتلا به لنفوم سلول مانتل تازه‌تشخیص‌داده‌شده را که واجد شرایط پیوند سلول‌های بنیادی نبودند یا پیوند برای آن‌ها در نظر گرفته نشده بود، به‌طور تصادفی به دریافت ۶ تا ۸ دورهٔ ۲۱ روزه R-CHOP به‌صورت وریدی در روز ۱ (با پردنیزون خوراکی در روزهای ۱ تا ۵) یا VR-CAP (رژیم R-CHOP اما با جایگزینی وین‌کریستین با بورتزومیب با دوز ۱٫۳ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن در روزهای ۱، ۴، ۸ و ۱۱) تخصیص دادیم. نقطهٔ پایانی اولیه بقای بدون پیشرفت بیماری بود.

نتایج

پس از میانهٔ پیگیری ۴۰ ماه، میانهٔ بقای بدون پیشرفت (بر اساس بازبینی مستقل رادیولوژیک) در گروه R-CHOP برابر ۱۴٫۴ ماه و در گروه VR-CAP برابر ۲۴٫۷ ماه بود (نسبت خطر به نفع گروه VR-CAP، ۰٫۶۳؛ P<0.001)، که بهبود نسبی ۵۹٪ را نشان می‌دهد. بر اساس ارزیابی پژوهشگر، میانهٔ بقای بدون پیشرفت به‌ترتیب ۱۶٫۱ و ۳۰٫۷ ماه بود (نسبت خطر ۰٫۵۱؛ P<0.001)، که بهبود نسبی ۹۶٪ را نشان می‌دهد. نقاط پایانی ثانویه به‌طور مداوم در گروه VR-CAP بهبود یافته بودند، از جمله نرخ پاسخ کامل (۴۲٪ در برابر ۵۳٪)، میانهٔ مدت پاسخ کامل (۱۸٫۰ ماه در برابر ۴۲٫۱ ماه)، میانهٔ فاصلهٔ بدون درمان (۲۰٫۵ ماه در برابر ۴۰٫۶ ماه) و نرخ بقای کلی ۴ ساله (۵۴٪ در برابر ۶۴٪). میزان نوتروپنی و ترومبوسیتوپنی در گروه VR-CAP بالاتر بود.

نتیجه‌گیری

VR-CAP در بیماران مبتلا به لنفوم سلول مانتل تازه‌تشخیص‌داده‌شده مؤثرتر از R-CHOP بود، اما به بهای افزایش سمیت خونی. (با حمایت مالی Janssen Research and Development و Millennium Pharmaceuticals؛ شمارهٔ ClinicalTrials.gov برای LYM-3002: NCT00722137.)