ونتوکلاکس-ریتوکسیمب در لوسمی لنفوسیتی مزمن عودکرده یا مقاوم به درمان

پیش‌زمینه

ونتوکلاکس مهارکننده BCL2 است؛ پروتئینی ضدآپوپتوزی که به‌طور patolojik بیش‌بیان می‌شود و در بقای سلول‌های لوسمی لنفوسیتی مزمن نقش محوری دارد. ما اثربخشی ونتوکلاکس را در ترکیب با ریتوکسیمب در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن عودکرده یا مقاوم به درمان ارزیابی کردیم.

روش‌ها

در این کارآزمایی فاز ۳ تصادفی‌شده و بدون کورسازی، ۳۸۹ بیمار به‌طور تصادفی تخصیص یافتند تا ونتوکلاکس را تا ۲ سال (از روز ۱ چرخه ۱) به‌علاوه ریتوکسیمب را در ۶ ماه اول دریافت کنند (گروه ونتوکلاکس-ریتوکسیمب) یا بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیمب را به مدت ۶ ماه دریافت کنند (گروه بنداموستین-ریتوکسیمب). طراحی کارآزمایی شامل تغییر درمان به ونتوکلاکس به‌علاوه ریتوکسیمب برای بیماران گروه بنداموستین-ریتوکسیمب که پیشرفت بیماری داشتند نبود. نقطه پایانی اولیه، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود.

نتایج

پس از میانه پیگیری ۲۳٫۸ ماه، نرخ بقای بدون پیشرفت بر اساس ارزیابی پژوهشگر در گروه ونتوکلاکس-ریتوکسیمب (۳۲ رویداد پیشرفت یا مرگ در ۱۹۴ بیمار) به‌طور معناداری بیشتر از گروه بنداموستین-ریتوکسیمب (۱۱۴ رویداد در ۱۹۵ بیمار) بود؛ نرخ‌های بقای بدون پیشرفت ۲ ساله به‌ترتیب ۸۴٫۹٪ و ۳۶٫۳٪ بود (نسبت خطر برای پیشرفت یا مرگ ۰٫۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۱ تا ۰٫۲۵؛ P<۰٫۰۰۱ با آزمون لگ‌رنک طبقه‌بندی‌شده). این مزیت در تمام زیرگروه‌های بالینی و زیستی حفظ شد، از جمله زیرگروه بیماران دارای حذف کروموزوم 17p؛ نرخ بقای بدون پیشرفت ۲ ساله در بیماران دارای حذف 17p در گروه ونتوکلاکس-ریتوکسیمب ۸۱٫۵٪ در برابر ۲۷٫۸٪ در گروه بنداموستین-ریتوکسیمب بود (نسبت خطر ۰٫۱۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۵ تا ۰٫۲۹) و نرخ ۲ ساله در بیماران فاقد حذف 17p ۸۵٫۹٪ در برابر ۴۱٫۰٪ بود (نسبت خطر ۰٫۱۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۲ تا ۰٫۳۲). مزیت ونتوکلاکس به‌علاوه ریتوکسیمب نسبت به بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیمب با ارزیابی کمیته بازبینی مستقل از بقای بدون پیشرفت و سایر نقاط پایانی ثانویه اثربخشی تأیید شد. نرخ نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ در گروه ونتوکلاکس-ریتوکسیمب بیشتر از گروه بنداموستین-ریتوکسیمب بود، اما نرخ نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا ۴ و عفونت‌ها و آلودگی‌ها با ونتوکلاکس کمتر از بنداموستین بود. نرخ سندرم لیز تومور درجه ۳ یا ۴ در گروه ونتوکلاکس-ریتوکسیمب ۳٫۱٪ (۶ از ۱۹۴ بیمار) بود.

نتیجه‌گیری

در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن عودکرده یا مقاوم به درمان، ونتوکلاکس به‌علاوه ریتوکسیمب منجر به نرخ‌های بقای بدون پیشرفت به‌طور معناداری بالاتر نسبت به بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیمب شد. (حمایت مالی: Genentech و AbbVie؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT02005471)