گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب در لوسمی لنفوسیتی مزمن درمان‌نشده: نتایج شش‌ساله مطالعه تصادفی فاز ۳ (۲۰۲۴)
بسیاری از بیماران مبتلا به CLL سالمند هستند و بیماری‌های دیگری مانند مشکلات کلیه یا قلب دارند. این مطالعه نشان داد که یک دوره درمان یک‌ساله و محدود با قرص ونتوکلاکس و تزریق اوبینوتوزوماب، بیماری را بسیار بهتر از درمان قدیمی‌تر کنترل می‌کند. مزیت مهم این روش این است که پس از یک سال درمان متوقف می‌شود و بیمار مجبور نیست سال‌ها دارو مصرف کند.
CLL درمان‌نشده (در CLL14 بیماران دارای بیماری‌های همراه)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوره ۱ | |||
| اوبینوتوزوماب | ۱۰۰ میلی‌گرم روز ۱، ۹۰۰ میلی‌گرم روز ۲، ۱۰۰۰ میلی‌گرم روز ۸ و ۱۵ | وریدی | روز ۱، ۲، ۸ و ۱۵ |
| دوره ۲ تا ۶ | |||
| اوبینوتوزوماب | ۱۰۰۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱ |
| از روز ۲۲ دوره ۱ | |||
| ونتوکلاکس | افزایش هفتگی ۲۰، ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و سپس ۴۰۰ میلی‌گرم | خوراکی، با غذا | تا پایان دوره ۱۲ با ۴۰۰ میلی‌گرم |
پیش‌دارو پیش از اوبینوتوزوماب.
در صفحه «سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)» · رژیم‌های درمانی و دوز در لوسمی‌ها
CLL درمان‌نشده (در CLL14 بیماران دارای بیماری‌های همراه)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوره ۱ | |||
| اوبینوتوزوماب | ۱۰۰ میلی‌گرم (روز ۱)، ۹۰۰ میلی‌گرم (روز ۲)، ۱۰۰۰ میلی‌گرم (روز ۸ و ۱۵) | وریدی | روز ۱، ۲، ۸ و ۱۵ |
| دوره ۲ تا ۶ | |||
| اوبینوتوزوماب | ۱۰۰۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱ |
| از روز ۲۲ دوره ۱: افزایش ۵ هفته‌ای | |||
| ونتوکلاکس | ۲۰، ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و سپس ۴۰۰ میلی‌گرم (هر هفته یک پله) | خوراکی، با غذا | تا روز ۲۸ دوره ۲ |
| دوره ۳ تا ۱۲ | |||
| ونتوکلاکس | ۴۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با غذا | پیوسته |
پیش از هر تزریق اوبینوتوزوماب پیش‌دارو داده شود؛ هشدار جعبه‌ای: فعال شدن مجدد هپاتیت B (غربالگری الزامی) و PML.
در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در CLL: درمان هدفمند با مدت محدود
CLL/SLL درمان‌نشده (یا درمان‌شده)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوره ۱ | |||
| اوبینوتوزوماب | روز ۱: ۱۰۰ میلی‌گرم؛ روز ۲: ۹۰۰ میلی‌گرم؛ روز ۸ و ۱۵: ۱۰۰۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱، ۲، ۸ و ۱۵ |
| دوره ۲ تا ۶ | |||
| اوبینوتوزوماب | ۱۰۰۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱ |
| از روز ۲۲ دوره ۱ (پایان افزایش در روز ۲۸ دوره ۲) | |||
| ونتوکلاکس | هفته ۱: ۲۰؛ هفته ۲: ۵۰؛ هفته ۳: ۱۰۰؛ هفته ۴: ۲۰۰؛ از هفته ۵: ۴۰۰ میلی‌گرم | خوراکی، با غذا و آب | یک بار در روز |
| دوره ۳ تا ۱۲ | |||
| ونتوکلاکس | ۴۰۰ میلی‌گرم | خوراکی | روزانه |
در صفحه «ونتوکلاکس (ونکلکستا)» · دوز و برنامه تجویز (برچسب FDA)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
اوبینوتوزوماب (Obinutuzumab) وریدی به مدت ۶ چرخه ۲۸ روزه: چرخه ۱ روز ۱ (۱۰۰ میلی‌گرم، و ۹۰۰ میلی‌گرم روز ۲ در صورت تقسیم دوز) یا ۱۰۰۰ میلی‌گرم، سپس ۱۰۰۰ میلی‌گرم روزهای ۸ و ۱۵ چرخه ۱، و ۱۰۰۰ میلی‌گرم روز ۱ چرخه‌های ۲ تا ۶.
ونتوکلاکس (Venetoclax) خوراکی با افزایش تدریجی دوز از روز ۲۲ چرخه ۱: ۲۰ میلی‌گرم (چرخه ۱، روزهای ۲۲ تا ۲۸)، ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ میلی‌گرم هر کدام به مدت یک هفته در چرخه ۲، سپس ۴۰۰ میلی‌گرم روزانه تا پایان چرخه ۱۲.
اوبینوتوزوماب با همان برنامه به مدت ۶ چرخه، همراه با کلرامبوسیل (Chlorambucil) ۰٫۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم خوراکی در روزهای ۱ و ۱۵ هر چرخه ۲۸ روزه به مدت ۱۲ چرخه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02242942 (برنامه دوز ونتوکلاکس، اوبینوتوزوماب و کلرامبوسیل)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) درمان‌نشده با بیماری‌های همراه: امتیاز مقیاس تجمعی بیماری (CIRS) بیشتر از ۶ یا کلیرانس کراتینین محاسبه‌شده کمتر از ۷۰ میلی‌لیتر در دقیقه. میانه سن ۷۲ سال، میانه CIRS برابر ۸.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت به ارزیابی پژوهشگر.
پیامدهای ثانویه: منفی‌شدن MRD، میزان پاسخ، بقای کلی و ایمنی.
نوتروپنی درجه ۳ یا ۴: ۵۲٫۸٪ در برابر ۴۸٫۱٪؛ عفونت درجه ۳ یا ۴: ۱۷٫۵٪ در برابر ۱۵٫۰٪؛ مرگ به هر علت: ۹٫۳٪ در برابر ۷٫۹٪ (تفاوت‌ها معنادار نبود). افزایش تدریجی دوز ونتوکلاکس و پیشگیری و پایش سندرم لیز تومور ضروری است.
بر اساس این مطالعه، FDA در سال ۲۰۱۹ ونتوکلاکس همراه با اوبینوتوزوماب را برای درمان خط اول CLL تأیید کرد و EMA نیز آن را تأیید نمود. این رژیم مدت‌ثابت (۱۲ ماهه) در کنار مهارکننده‌های BTK (مانند ایبروتینیب، آکالابروتینیب و زانوبروتینیب) به یکی از دو رویکرد استاندارد خط اول CLL تبدیل شده است؛ پیگیری‌های بلندمدت بعدی (۵ و ۶ ساله) پایداری سود را نشان داده‌اند.
مهارکننده BCL2 ونتوکلاکس (venetoclax) در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) فعالیت نشان داده است، اما اثربخشی آن در ترکیب با سایر داروها در بیماران مبتلا به CLL دارای بیماری‌های همراه مشخص نیست.
در این کارآزمایی باز فاز ۳، درمان با مدت ثابت با ونتوکلاکس و اوبینوتوزوماب (obinutuzumab) را در بیماران مبتلا به CLL درمان‌نشده دارای بیماری‌های همراه بررسی کردیم. بیماران با امتیاز بیشتر از ۶ در مقیاس تجمعی رتبه‌بندی بیماری (CIRS؛ دامنه امتیاز ۰ تا ۵۶ که امتیاز بالاتر نشان‌دهنده اختلال بیشتر عملکرد دستگاه‌های بدن است) یا کلیرانس کراتینین محاسبه‌شده کمتر از ۷۰ میلی‌لیتر در دقیقه، به‌طور تصادفی به دریافت ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب یا کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب اختصاص یافتند. پیامد اصلی، بقای بدون پیشرفت به ارزیابی پژوهشگر بود. ایمنی هر رژیم نیز ارزیابی شد.
در مجموع ۴۳۲ بیمار (میانه سن ۷۲ سال؛ میانه امتیاز CIRS برابر ۸؛ میانه کلیرانس کراتینین ۶۶٫۴ میلی‌لیتر در دقیقه) تصادفی‌سازی شدند که ۲۱۶ نفر به هر گروه اختصاص یافتند. پس از میانه پیگیری ۲۸٫۱ ماه، ۳۰ رویداد پیامد اصلی (پیشرفت بیماری یا مرگ) در گروه ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب و ۷۷ رویداد در گروه کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب رخ داده بود (نسبت خطر ۰٫۳۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۳ تا ۰٫۵۳؛ P<0.001). برآورد کاپلان-مایر درصد بیماران بدون پیشرفت در ۲۴ ماه در گروه ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب به‌طور معناداری بیشتر از گروه کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب بود: ۸۸٫۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۸۳٫۷ تا ۹۲٫۶) در مقایسه با ۶۴٫۱٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۷٫۴ تا ۷۰٫۸). این سود در بیماران دارای حذف یا جهش TP53 یا هر دو و در بیماران با ژن‌های زنجیره سنگین ایمونوگلوبولین جهش‌نیافته نیز مشاهده شد. نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ در ۵۲٫۸٪ بیماران گروه ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب و ۴۸٫۱٪ بیماران گروه کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب رخ داد و عفونت‌های درجه ۳ یا ۴ به ترتیب در ۱۷٫۵٪ و ۱۵٫۰٪ رخ داد. مرگ‌ومیر به هر علت در گروه ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب ۹٫۳٪ و در گروه کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب ۷٫۹٪ بود. این تفاوت‌ها معنادار نبودند.
در بیماران مبتلا به CLL درمان‌نشده دارای بیماری‌های همراه، ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب با بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری نسبت به کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب همراه بود. (با حمایت مالی F. Hoffmann-La Roche و AbbVie؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT02242942.)
گروه مقایسه (کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب) امروز برای بیشتر بیماران استاندارد محسوب نمی‌شود و مقایسه مستقیم با مهارکننده‌های BTK انجام نشد. مطالعه باز بود و فقط بیماران دارای بیماری همراه وارد شدند. در زمان این گزارش سود بقای کلی نشان داده نشده بود.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...