در سرطان سینه HER2 مثبت، معمولاً پیش از جراحی دارو داده می‌شود. اگر پس از آن هنوز مقداری تومور در جراحی باقی مانده باشد، خطر برگشت بیماری بیشتر است و تاکنون درمان استاندارد بعد از جراحی، داروی T-DM1 (کدسیلا) بود. در DESTINY-Breast05، تراستوزوماب دروکستکان (انهرتو) خطر برگشت بیماری یا مرگ را در مقایسه با T-DM1 تقریباً به نصف کاهش داد: پس از ۳ سال، حدود ۹۲ نفر از هر ۱۰۰ بیمار با انهرتو بدون برگشت بیماری بودند، در برابر حدود ۸۴ نفر با T-DM1. تهوع شایع بود و التهاب ریه عارضه‌ای جدی است که نیاز به پیگیری منظم دارد.
HER2 مثبت پرخطر با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوانت
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| تراستوزوماب دروکستکان (T-DXd) | ۵٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی (با محلول سدیم کلراید رقیق نشود) | روز ۱ |
ILD: در درمان ادجوانت پنومونیت ناشی از پرتودرمانی را رد کنید.
در صفحه «سرطان سینه» · بیماری زودرس HER2 مثبت: پیش و پس از جراحی
سرطان سینه HER2 مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از تراستوزوماب (± پرتوزوماب) و تاکسان پیش از جراحی
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| تراستوزوماب دروکستکان (انهرتو) | ۵٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم | انفوزیون وریدی؛ اولیه ۹۰ دقیقه، سپس ۳۰ دقیقه در صورت تحمل | روز ۱ |
در درمان کمکی، در شک به ILD پنومونیت ناشی از پرتو رد شود؛ اگر فقط پنومونیت پرتویی مطرح است، درجه ۲ توقف را در نظر بگیرید و درجه ۳ یا بالاتر قطع دائم.
در صفحه «تراستوزوماب دروکستکان (انهرتو)» · دوز و برنامه تجویز (برچسب FDA)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
تراستوزوماب دروکستکان (Trastuzumab deruxtecan) ۵٫۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم، انفوزیون وریدی در روز ۱ هر چرخه ۲۱ روزه، حداکثر ۱۴ چرخه یا تا عود بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
تراستوزوماب امتانسین (Trastuzumab emtansine) ۳٫۶ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم، انفوزیون وریدی در روز ۱ هر چرخه ۲۱ روزه، حداکثر ۱۴ چرخه یا تا عود بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA داروی انهرتو (ENHERTU، نسخه ۲۰۲۶-۰۵، بخش‌های ۲ و ۱۴)؛ ClinicalTrials.gov NCT04622319؛ چکیده مقاله (۵٫۴ و ۳٫۶ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم).
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت با پرخطر که پس از درمان نئوادجوان، بیماری مهاجم باقی‌مانده در جراحی داشتند و یا درگیری غدد لنفاوی در زمان جراحی یا بیماری غیرقابل‌جراحی در زمان تشخیص داشتند.
پیامد اصلی: بقای بدون بیماری مهاجم (IDFS).
پیامد ثانویه کلیدی: بقای بدون بیماری (DFS؛ شامل سرطان‌های غیرمهاجم سینه و سرطان‌های اولیه دوم غیرسینه). سایر پیامدها: بقای کلی، فاصله بدون عود دوردست، فاصله بدون متاستاز مغزی و ایمنی.
شایع‌ترین عوارض با تراستوزوماب دروکستکان: تهوع (۷۱٫۳٪)، یبوست (۳۲٫۰٪)، کاهش شمار نوتروفیل (۳۱٫۶٪) و استفراغ (۳۱٫۰٪). با تراستوزوماب امتانسین: افزایش آنزیم‌های کبدی (AST در ۵۰٫۲٪ و ALT در ۴۵٫۳٪) و کاهش پلاکت (۴۹٫۸٪). بیماری بینابینی ریه مرتبط با دارو با تراستوزوماب دروکستکان بیشتر بود (۹٫۶٪ در برابر ۱٫۶٪) و دو بیمار گروه تراستوزوماب دروکستکان بر اثر آن فوت کردند.
FDA در ۱۵ مه ۲۰۲۶ تراستوزوماب دروکستکان را به‌عنوان درمان ادجوان بزرگسالان مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوان مبتنی بر تراستوزوماب (با یا بدون پرتوزوماب) و تاکسان تأیید کرد (۵٫۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم هر ۳ هفته برای ۱۴ چرخه). این مطالعه T-DXd را جایگزین T-DM1 (استاندارد پیشین بر اساس KATHERINE) در بیماران پرخطر با بیماری باقی‌مانده می‌کند.
بیماران مبتلا به سرطان سینه زودرس مثبت از نظر گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی ۲ (HER2) که پس از درمان نئوادجوان بیماری باقی‌مانده دارند، در معرض خطر بالای عود هستند.
در یک کارآزمایی فاز ۳، باز، بین‌المللی و تصادفی، تراستوزوماب دروکستکان (trastuzumab deruxtecan؛ T-DXd؛ ۵٫۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) پس از درمان نئوادجوان را در مقایسه با تراستوزوماب امتانسین (trastuzumab emtansine؛ T-DM1؛ ۳٫۶ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم)، درمان استاندارد فعلی، در بیماران مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده و درگیری غدد لنفاوی در زمان جراحی یا بیماری غیرقابل‌جراحی در زمان تشخیص بررسی کردیم. پیامد اصلی، بقای بدون بیماری مهاجم و پیامد ثانویه کلیدی، بقای بدون بیماری (شامل بقای بدون سرطان‌های غیرمهاجم سینه و سرطان‌های اولیه دوم غیرسینه) بود. سایر پیامدها شامل بقای کلی، فاصله بدون عود دوردست، فاصله بدون متاستاز مغزی و ایمنی بود.
در مجموع ۱۶۳۵ بیمار به‌طور تصادفی (با نسبت ۱:۱) به دریافت T-DXd (۸۱۸ بیمار) یا T-DM1 (۸۱۷ بیمار) اختصاص یافتند. در تاریخ قطع داده‌ها، میانه مدت پیگیری در هر گروه حدود ۳۰ ماه بود. رویدادهای بیماری مهاجم یا مرگ در ۵۱ بیمار (۶٫۲٪) در گروه T-DXd و ۱۰۲ بیمار (۱۲٫۵٪) در گروه T-DM1 گزارش شد (نسبت خطر، ۰٫۴۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۳۴ تا ۰٫۶۶؛ P<0.001)؛ بقای ۳ ساله بدون بیماری مهاجم به ترتیب ۹۲٫۴٪ و ۸۳٫۷٪ بود. رویدادهای بیماری مهاجم، رویدادهای بیماری غیرمهاجم یا مرگ در ۵۲ بیمار (۶٫۴٪) در گروه T-DXd و ۱۰۳ بیمار (۱۲٫۶٪) در گروه T-DM1 گزارش شد (نسبت خطر، ۰٫۴۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۳۴ تا ۰٫۶۶؛ P<0.001)؛ بقای ۳ ساله بدون بیماری به ترتیب ۹۲٫۳٪ و ۸۳٫۵٪ بود. شایع‌ترین عوارض جانبی با T-DXd تهوع (۷۱٫۳٪ بیماران)، یبوست (۳۲٫۰٪)، کاهش شمار نوتروفیل (۳۱٫۶٪) و استفراغ (۳۱٫۰٪) و با T-DM1 افزایش سطح آنزیم‌های کبدی (آسپارتات آمینوترانسفراز [۵۰٫۲٪] و آلانین آمینوترانسفراز [۴۵٫۳٪]) و کاهش شمار پلاکت (۴۹٫۸٪) بود. بروز بیماری بینابینی ریه مرتبط با دارو (تأییدشده توسط کمیته داوری) با T-DXd بیشتر از T-DM1 بود (۹٫۶٪ در برابر ۱٫۶٪). دو بیمار مبتلا به بیماری بینابینی ریه در گروه T-DXd فوت کردند.
در بیماران مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت پرخطر با بیماری مهاجم باقی‌مانده، T-DXd پس از درمان نئوادجوان در مقایسه با T-DM1 به احتمال به‌طور معنی‌داری بالاتر بقای بدون بیماری مهاجم منجر شد؛ اثرات سمی عمدتاً گوارشی و خونی بود. یک خطر مهم شناخته‌شده T-DXd، بیماری بینابینی ریه است که نیازمند پایش و مدیریت مناسب است. (با حمایت مالی دایچی سانکیو و آسترازنکا؛ شماره ثبت DESTINY-Breast05 در ClinicalTrials.gov: NCT04622319.)
کارآزمایی باز بود. پیگیری (میانه حدود ۳۰ ماه) برای ارزیابی بقای کلی کوتاه است. فقط بیماران پرخطر (درگیری غدد لنفاوی پس از درمان نئوادجوان یا بیماری غیرقابل‌جراحی در تشخیص) وارد شدند. بیماری بینابینی ریه با پیامد کشنده رخ داد و بیماران دریافت‌کننده پرتودرمانی همزمان نیازمند پایش ریوی هستند. یک اصلاحیه (erratum) برای مقاله در آوریل ۲۰۲۶ منتشر شده است.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...