در سرطان سینه گیرنده هورمونی مثبت، معمولاً پس از چند خط درمان هورمونی، شیمی‌درمانی شروع می‌شود. این مطالعه بررسی کرد که آیا می‌توان به جای شیمی‌درمانی معمول، از تراستوزوماب دروکستکان (انهرتو) استفاده کرد؛ آن هم در بیمارانی که HER2 کم (HER2-low) یا حتی بسیار کم (HER2-ultralow) دارند. نتیجه این بود که بیماری با انهرتو به‌طور میانگین حدود ۵ ماه بیشتر کنترل ماند (۱۳٫۲ در برابر ۸٫۱ ماه). عوارض شدید کمی بیشتر بود و التهاب ریه عارضه‌ای است که باید جدی گرفته شود. هنوز معلوم نیست که این درمان عمر کلی را طولانی‌تر می‌کند یا نه.
HER2 مثبت پس از درمان ضد HER2 قبلی؛ HER2-low (IHC ۱+ یا ۲+ با ISH منفی) پس از شیمی‌درمانی قبلی؛ HR مثبت HER2-low یا HER2-ultralow (IHC ۰ با رنگ‌پذیری غشایی) پس از یک یا چند هورمون‌درمانی
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| تراستوزوماب دروکستکان (T-DXd) | ۵٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱ |
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
تراستوزوماب دروکستکان (Trastuzumab deruxtecan، انهرتو) ۵٫۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم، انفوزیون وریدی هر ۳ هفته، تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
شیمی‌درمانی تک‌دارویی به انتخاب پزشک: کپسیتابین (۶۰٪)، نب‌پاکلی‌تاکسل (۲۴٪) یا پاکلی‌تاکسل (۱۶٪)، با دوزهای استاندارد؛ دوز دقیق در منابع بررسی‌شده (برچسب و ClinicalTrials.gov NCT04494425) ذکر نشده است.
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA داروی انهرتو (ENHERTU، نسخه ۲۰۲۶-۰۵، بخش‌های ۲ و ۱۴)؛ ClinicalTrials.gov NCT04494425.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک گیرنده هورمونی مثبت با بیان کم HER2 (HER2-low؛ IHC ۱+ یا ۲+ با ISH منفی) یا بسیار کم HER2 (HER2-ultralow؛ IHC ۰ همراه با رنگ‌پذیری غشایی) که یک یا چند خط درمان مبتنی بر هورمون‌درمانی گرفته بودند و هیچ شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری متاستاتیک نداشتند. طبق برچسب FDA، شرط ورود پیشرفت پس از دست‌کم ۲ خط هورمون‌درمانی در مرحله متاستاتیک، یا ۱ خط همراه با پیشرفت زودرس (ظرف ۲۴ ماه از شروع هورمون‌درمانی ادجوان یا ظرف ۶ ماه از شروع خط اول هورمون‌درمانی همراه با مهارکننده CDK4/6) بود.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت (PFS) بر اساس بازبینی مرکزی مستقل و کورشده در بیماران HER2-low.
پیامدهای ثانویه: بقای بدون پیشرفت در همه بیماران تصادفی‌شده، بقای کلی و ایمنی.
عوارض درجه ۳ یا بالاتر: ۵۲٫۸٪ در گروه تراستوزوماب دروکستکان در برابر ۴۴٫۴٪ در گروه شیمی‌درمانی. بیماری بینابینی ریه یا پنومونیت (تأییدشده توسط کمیته داوری) در ۴۹ بیمار (۱۱٫۳٪؛ سه رویداد درجه ۵) در گروه تراستوزوماب دروکستکان و در ۱ بیمار (۰٫۲٪؛ درجه ۲) در گروه شیمی‌درمانی رخ داد. نشانه ایمنی جدیدی مشاهده نشد.
FDA در ژانویه ۲۰۲۵ تراستوزوماب دروکستکان را برای سرطان سینه متاستاتیک یا غیرقابل‌جراحی گیرنده هورمونی مثبت، HER2-low یا HER2-ultralow که پس از یک یا چند هورمون‌درمانی در مرحله متاستاتیک پیشرفت کرده است تأیید کرد؛ این نخستین تأیید یک درمان برای گروه HER2-ultralow بود. این مطالعه امکان استفاده از این دارو را پیش از شیمی‌درمانی در این گروه فراهم کرد.
پیامدهای بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک گیرنده هورمونی مثبت پس از یک یا چند خط درمان مبتنی بر هورمون‌درمانی بدتر می‌شود. تراستوزوماب دروکستکان (trastuzumab deruxtecan) در بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک با بیان کم گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی ۲ (HER2) پس از شیمی‌درمانی قبلی اثربخشی نشان داده است.
ما یک کارآزمایی فاز ۳، چندمرکزی و باز در بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک گیرنده هورمونی مثبت با بیان کم HER2 (امتیاز ۱+ یا ۲+ در ارزیابی ایمونوهیستوشیمی [IHC] و نتیجه منفی هیبریداسیون درجا) یا بیان بسیار کم HER2 (IHC ۰ همراه با رنگ‌پذیری غشایی) انجام دادیم که یک یا چند خط درمان مبتنی بر هورمون‌درمانی و هیچ شیمی‌درمانی قبلی برای سرطان سینه متاستاتیک دریافت نکرده بودند. بیماران به‌طور تصادفی با نسبت ۱:۱ به دریافت تراستوزوماب دروکستکان یا شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک اختصاص یافتند. پیامد اصلی، بقای بدون پیشرفت (بر اساس بازبینی مرکزی مستقل و کورشده) در بیماران مبتلا به بیماری HER2-low بود. پیامدهای ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت در همه بیماران تصادفی‌شده، بقای کلی و ایمنی بود.
از ۸۶۶ بیماری که تصادفی‌سازی شدند، ۷۱۳ نفر بیماری HER2-low و ۱۵۳ نفر بیماری HER2-ultralow داشتند. در میان بیماران HER2-low، میانه بقای بدون پیشرفت در گروه تراستوزوماب دروکستکان ۱۳٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱۱٫۴ تا ۱۵٫۲) و در گروه شیمی‌درمانی ۸٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۷٫۰ تا ۹٫۰) بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ، ۰٫۶۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۵۲ تا ۰٫۷۵؛ P<0.001)؛ نتایج در جمعیت اکتشافی HER2-ultralow هم‌سو بود. داده‌های بقای کلی نابالغ بود. عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۵۲٫۸٪ بیماران گروه تراستوزوماب دروکستکان و ۴۴٫۴٪ بیماران گروه شیمی‌درمانی رخ داد. بیماری بینابینی ریه یا پنومونیت (تأییدشده توسط کمیته داوری) به ترتیب در ۴۹ بیمار (۱۱٫۳٪؛ سه رویداد با شدت درجه ۵) و ۱ بیمار (۰٫۲٪؛ درجه ۲) رخ داد.
در میان بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک گیرنده هورمونی مثبت، HER2-low یا HER2-ultralow که یک یا چند خط درمان مبتنی بر هورمون‌درمانی دریافت کرده بودند، درمان با تراستوزوماب دروکستکان در مقایسه با شیمی‌درمانی به بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری منجر شد. نشانه ایمنی جدیدی شناسایی نشد. (با حمایت مالی آسترازنکا و دایچی سانکیو؛ شماره ثبت DESTINY-Breast06 در ClinicalTrials.gov: NCT04494425.)
کارآزمایی باز بود. در زمان گزارش، داده‌های بقای کلی نابالغ بود. نتایج HER2-ultralow اکتشافی و با تعداد محدود (۱۵۳ بیمار) است. گروه کنترل شامل اریبولین یا رژیم‌های ترکیبی نبود. تعیین وضعیت HER2-ultralow نیازمند ارزیابی دقیق ایمونوهیستوشیمی است.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...