گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: آید-سل در برابر رژیم‌های استاندارد در مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم با مواجهه با سه کلاس دارویی: تحلیل‌های به‌روزشده (۲۰۲۴)
آید-سل نخستین درمان CAR-T تأییدشده برای میلوما است. در این مطالعه، بیمارانی که بیماری‌شان پس از ۲ تا ۴ درمان قبلی برگشته بود، با آید-سل به‌طور متوسط حدود سه برابر بیشتر (۱۳ ماه در برابر ۴ ماه) بدون پیشرفت بیماری ماندند و تقریباً ۴ نفر از ۱۰ نفر به پاسخ کامل رسیدند. تب و افت فشار (CRS) بسیار شایع اما معمولاً خفیف بود.
مولتیپل میلومای عودکرده یا مقاوم پس از ۲ خط درمان یا بیشتر شامل داروی ایمونومدولاتور، مهارکننده پروتئازوم و آنتی‌بادی ضد CD38
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| لنفودپلشن | |||
| سیکلوفسفامید + فلودارابین | سیکلوفسفامید ۳۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + فلودارابین ۳۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | ۳ روز |
| تزریق یک‌باره | |||
| ایده‌کابتاژن ویکلوسل | ۳۰۰ تا ۵۱۰ × ۱۰⁶ سلول CAR مثبت | وریدی | ۲ روز پس از پایان لنفودپلشن |
دسترسی به توسیلیزوماب.
در صفحه «سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)» · رژیم‌های درمانی و دوز در مولتیپل میلوما
میلومای عودکرده یا مقاوم پس از دست‌کم ۲ خط درمان شامل داروی تعدیل‌کننده ایمنی، مهارکننده پروتئازوم و آنتی‌بادی ضد CD38
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| کاهش لنفوسیت | |||
| سیکلوفسفامید | ۳۰۰ میلی‌گرم/مترمربع روزانه | وریدی | ۳ روز |
| فلودارابین | ۳۰ میلی‌گرم/مترمربع روزانه | وریدی | ۳ روز |
| ایدکابتاژن ویکلوسل | ۳۰۰ تا ۵۱۰ × ۱۰⁶ سلول T مثبت CAR | وریدی | یک بار، ۲ روز پس از پایان کاهش لنفوسیت |
دوز و برنامه از برچسب FDA داروی ABECMA: بیمار دست‌کم یک هفته پس از تزریق نزدیک مرکز درمانی بماند و رانندگی نکند. دوز داروهای کاهش لنفوسیت در نارسایی کلیه طبق برچسب این داروها تنظیم شود.
در صفحه «مولتیپل میلوما» · میلومای عودکرده: CAR-T و آنتی‌بادی‌های دوویژه
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
لوکافرز؛ تا ۱ دوره درمان پل‌زننده (DPd، DVd، IRd، Kd یا EPd؛ همان رژیم استانداردی که پیش از تصادفی‌سازی برای بیمار تعیین شده بود) از لوکافرز تا ۱۴ روز پیش از کاهش لنفوسیت؛ سپس سیکلوفسفامید ۳۰۰ میلی‌گرم/مترمربع و فلودارابین ۳۰ میلی‌گرم/مترمربع انفوزیون وریدی روزانه به مدت ۳ روز، با شروع ۵ روز پیش از تزریق؛ و یک بار انفوزیون آیدکابتاژن ویکلوسل (Idecabtagene vicleucel): دامنه دوز هدف ۱۵۰ × ۱۰۶ تا ۴۵۰ × ۱۰۶ سلول T دارای CAR (چکیده و ClinicalTrials.gov)؛ دامنه مجاز ۱۵۰ تا ۵۴۰ × ۱۰۶ و میانه دوز دریافتی ۴۴۵٫۳ × ۱۰۶ (دامنه ۱۷۴٫۹ تا ۵۲۹٫۰ × ۱۰۶) سلول (SmPC). از ۲۵۴ بیمار، ۲۴۹ نفر لوکافرز شدند و ۲۲۵ نفر (۸۸٫۶٪) آید-سل گرفتند؛ ۱۹۲ نفر از آنان (۸۵٫۳٪) درمان پل‌زننده داشتند.
یکی از پنج رژیم استاندارد که پیش از تصادفی‌سازی بر اساس آخرین درمان ضدمیلوم بیمار تعیین می‌شد: داراتوموماب-پومالیدومید-دگزامتازون کم‌دوز (DPd)، داراتوموماب-بورتزومیب-دگزامتازون کم‌دوز (DVd)، ایکسازومیب-لنالیدومید-دگزامتازون کم‌دوز (IRd)، کارفیلزومیب-دگزامتازون کم‌دوز (Kd) یا الوتوزوماب-پومالیدومید-دگزامتازون کم‌دوز (EPd). دوز و برنامه هر رژیم در چکیده، ثبت ClinicalTrials.gov، برچسب FDA و SmPC ذکر نشده و متن کامل مقاله در دسترس ما نبود. ۱۲۶ نفر از ۱۳۲ بیمار درمان گرفتند؛ پس از پیشرفت تأییدشده، دریافت آید-سل مجاز بود (۶۰ نفر گرفتند).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT03651128 (دامنه دوز هدف)؛ SmPC داروی آبکما در EMA (بخش ۵٫۱) و برچسب FDA آن (کاهش لنفوسیت، درمان پل‌زننده، دامنه مجاز و دوز دریافتی)؛ دوز رژیم‌های استاندارد در منابع در دسترس ذکر نشده است
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم که دو تا چهار رژیم قبلی (شامل داروهای تعدیل‌کننده ایمنی، مهارکننده‌های پروتئازوم و داراتوموماب) دریافت کرده و به آخرین رژیم مقاوم بودند. ۶۶٪ مقاوم به سه گروه دارویی و ۹۵٪ مقاوم به داراتوموماب. شرط پاسخ (حداقل پاسخ یا بهتر) به دست‌کم یک رژیم قبلی و ECOG صفر یا ۱؛ درگیری CNS یا سابقه اختلال CNS، پیوند آلوژنیک قبلی، ژن‌درمانی یا سلول‌درمانی تحقیقاتی یا درمان هدفمند BCMA قبلی، کلیرانس کراتینین کمتر از ۴۵ میلی‌لیتر در دقیقه، AST یا ALT بیش از ۲٫۵ برابر حد بالا و LVEF کمتر از ۴۵٪ از معیارهای خروج بود (SmPC).
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت.
پیامدهای ثانویه کلیدی: پاسخ کلی (پاسخ نسبی یا بهتر) و بقای کلی؛ ایمنی.
عوارض درجه ۳ یا ۴: ۹۳٪ با آید-سل در برابر ۷۵٪ با رژیم استاندارد. در ۲۲۵ بیمار دریافت‌کننده آید-سل: سندرم آزادسازی سیتوکین ۸۸٪ (درجه ۳ یا بالاتر: ۵٪) و نوروتوکسیسیتی به تشخیص پژوهشگر ۱۵٪ (درجه ۳ یا بالاتر: ۳٪).
بر اساس این مطالعه، FDA در آوریل ۲۰۲۴ اندیکاسیون آید-سل (Abecma) را به بیماران پس از دو خط درمان قبلی یا بیشتر (شامل داروی تعدیل‌کننده ایمنی، مهارکننده پروتئازوم و آنتی‌بادی ضد CD38) گسترش داد. همراه با CARTITUDE-4، این مطالعه CAR-T ضد BCMA را به خطوط زودتر درمان میلومای عودکرده آورد.
بقا در بیماران مبتلا به مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم با مواجهه با سه گروه دارویی ضعیف است. آیدکابتاژن ویکلوسل (ide-cel)، یک درمان سلولی T با گیرنده آنتی‌ژن کایمریک (CAR) علیه آنتی‌ژن بلوغ سلول B، پیش از این در بیماران با سابقه درمانی سنگین مبتلا به مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم به پاسخ‌های عمیق و پایدار منجر شده بود.
در این کارآزمایی بین‌المللی، باز و فاز ۳ روی بزرگسالان مبتلا به مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم که پیش از این دو تا چهار رژیم (شامل داروهای تعدیل‌کننده ایمنی، مهارکننده‌های پروتئازوم و داراتوموماب) دریافت کرده بودند و بیماری آن‌ها به آخرین رژیم مقاوم بود، بیماران را به نسبت ۲:۱ به‌طور تصادفی به دریافت ide-cel (دامنه دوز ۱۵۰ × ۱۰۶ تا ۴۵۰ × ۱۰۶ سلول T دارای CAR) یا یکی از پنج رژیم استاندارد اختصاص دادیم. پیامد اصلی، بقای بدون پیشرفت بود. پیامدهای ثانویه کلیدی، پاسخ کلی (پاسخ نسبی یا بهتر) و بقای کلی بود. ایمنی نیز ارزیابی شد.
در مجموع ۳۸۶ بیمار تصادفی‌سازی شدند: ۲۵۴ نفر به ide-cel و ۱۳۲ نفر به یک رژیم استاندارد. در مجموع ۶۶٪ بیماران بیماری مقاوم به سه گروه دارویی و ۹۵٪ بیماری مقاوم به داراتوموماب داشتند. در میانه پیگیری ۱۸٫۶ ماه، میانه بقای بدون پیشرفت در گروه ide-cel ۱۳٫۳ ماه در مقایسه با ۴٫۴ ماه در گروه رژیم استاندارد بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۴۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۸ تا ۰٫۶۵؛ P<0.001). پاسخ در ۷۱٪ بیماران گروه ide-cel و ۴۲٪ بیماران گروه رژیم استاندارد رخ داد (P<0.001)؛ پاسخ کامل به ترتیب در ۳۹٪ و ۵٪ رخ داد. داده‌های بقای کلی نابالغ بود. عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ در ۹۳٪ بیماران گروه ide-cel و ۷۵٪ بیماران گروه رژیم استاندارد رخ داد. در میان ۲۲۵ بیماری که ide-cel دریافت کردند، سندرم آزادسازی سیتوکین در ۸۸٪ رخ داد که ۵٪ رویداد درجه ۳ یا بالاتر داشتند، و عوارض نوروتوکسیک شناسایی‌شده توسط پژوهشگر در ۱۵٪ رخ داد که ۳٪ رویداد درجه ۳ یا بالاتر داشتند.
درمان با ide-cel در بیماران مبتلا به مولتیپل میلومای عودکرده و مقاوم با مواجهه با سه گروه دارویی که دو تا چهار رژیم قبلی دریافت کرده بودند، در مقایسه با رژیم‌های استاندارد بقای بدون پیشرفت را به‌طور معناداری طولانی‌تر و پاسخ را بهتر کرد. سمیت ide-cel با گزارش‌های پیشین سازگار بود. (با حمایت مالی 2seventy bio و Celgene، یک شرکت Bristol-Myers Squibb؛ شماره ClinicalTrials.gov مطالعه KarMMa-3: NCT03651128.)
مطالعه باز بود و بیماران گروه استاندارد پس از پیشرفت می‌توانستند ide-cel دریافت کنند که تحلیل بقای کلی را پیچیده می‌کند. داده‌های بقای کلی در این گزارش نابالغ بود و مرگ‌های زودهنگام در گروه ide-cel (پیش از دریافت یا پس از انفوزیون) گزارش شد. همه بیماران تصادفی‌شده به ide-cel آن را دریافت نکردند (۲۲۵ از ۲۵۴).
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...