NSCLC متاستاتیک با PD-L1 TPS ≥۵۰٪، بدون تغییر EGFR یا ALK؛ خط اول؛ ECOG ۰–۱
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته یا ۴۰۰ میلی‌گرم هر ۶ هفته | وریدی (۳۰ دقیقه) | روز ۱ |
منبع: برچسب FDA؛ نتایج ۵ ساله.
پمبرولیزوماب در برابر شیمی‌درمانی در سرطان ریه سلول غیرکوچک دارای بیان PD-L1
Pembrolizumab versus Chemotherapy for PD-L1–Positive Non–Small-Cell Lung CancerReck M, Rodríguez-Abreu D, Robinson AG, Hui R, Csőszi T, Fülöp A, et al. N Engl J Med. 2016. 375:1823-1833
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- KEYNOTE-024
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده باز (open-label)
- حجم نمونه
- ۳۰۵ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۶
- شناسه کارآزمایی
- NCT02142738
به زبان ساده
این مطالعه بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته ریه از نوع سلول غیرکوچک را بررسی کرد که میزان بیان پروتئین PD-L1 در تومورشان بالا (دست‌کم ۵۰٪) بود. داروی ایمونوتراپی پمبرولیزوماب با شیمی‌درمانی مقایسه شد. بیمارانی که پمبرولیزوماب گرفتند مدت بیشتری بدون پیشرفت بیماری ماندند و بقای بیشتری داشتند. عوارض جانبی مرتبط با درمان نیز در این گروه کمتر بود.
نتایج کلیدی
۱۰٫۳ ماه در برابر ۶٫۰ ماه
میانه بقای بدون پیشرفت
HR ۰٫۵۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۷ تا ۰٫۶۸؛ P<۰٫۰۰۱
۸۰٫۲٪ در برابر ۷۲٫۴٪
نرخ تخمینی بقای کلی در ۶ ماه
HR مرگ ۰٫۶۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۸۹؛ P=۰٫۰۰۵
۳۰٫۰ ماه در برابر ۱۴٫۲ ماه
میانه بقای کلی (تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده)
فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۸٫۳ تا به میانه نرسیده در برابر ۹٫۸ تا ۱۹٫۰؛ پس از ۱۶۹ رخداد، ۱۴ ماه پس از تحلیل میانی؛ منبع: برچسب FDA کیترودا
۴۴٫۸٪ در برابر ۲۷٫۸٪
نرخ پاسخ
پمبرولیزوماب در برابر شیمی‌درمانی
به میانه نرسید (دامنه ۱٫۹+ تا ۱۴٫۵+ ماه) در برابر ۶٫۳ ماه (دامنه ۲٫۱+ تا ۱۲٫۶+)
میانه مدت پاسخ
پمبرولیزوماب در برابر شیمی‌درمانی
داروهای این مطالعه:پاکلی‌تاکسل (تاکسول)پمبرولیزوماب (کیترودا)جمسیتابین (جمزار)سیس‌پلاتین (پلاتینول)کربوپلاتین (پاراپلاتین)
کارت دوز و برنامه درمان
پمبرولیزوماب تک‌دارویی (KEYNOTE-024)
NSCLC متاستاتیک با PD-L1 TPS ≥۵۰٪، بدون تغییر EGFR یا ALK؛ خط اول؛ ECOG ۰–۱در صفحه «سرطان ریه» · NSCLC پیشرفته بدون جهش محرک: خط اول
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
۱پمبرولیزوماب (Pembrolizumab)
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم (دوز ثابت) انفوزیون وریدی، روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه، حداکثر ۳۵ دوره (حدود ۲ سال) یا تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول (۱۵۴ بیمار).
۲شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین
یکی از رژیم‌های زیر به انتخاب پژوهشگر، همه وریدی در دوره‌های ۲۱ روزه به مدت ۴ تا ۶ دوره (۱۵۱ بیمار):
- پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + کربوپلاتین AUC ۵ تا ۶، روز ۱؛ سپس پمترکسد نگهدارنده اختیاری ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته (فقط بافت‌شناسی غیرسنگفرشی)
- پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + سیس‌پلاتین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع، روز ۱؛ سپس پمترکسد نگهدارنده اختیاری (فقط غیرسنگفرشی)
- جمسیتابین ۱۲۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روزهای ۱ و ۸ + سیس‌پلاتین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱
- جمسیتابین ۱۲۵۰ میلی‌گرم/مترمربع روزهای ۱ و ۸ + کربوپلاتین AUC ۵ تا ۶ روز ۱
- پاکلی‌تاکسل ۲۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + کربوپلاتین AUC ۵ تا ۶، روز ۱؛ سپس پمترکسد نگهدارنده اختیاری (فقط غیرسنگفرشی)
در صورت پیشرفت بیماری، انتقال (کراس‌اور) به پمبرولیزوماب مجاز بود.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02142738 (شرح بازوها) و برچسب FDA کیترودا (DailyMed، بخش ۱۴، KEYNOTE-024)؛ متن کامل مقاله NEJM در PMC در دسترس نبود.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بزرگسالان مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک (NSCLC) مرحله IV بدون درمان سیستمیک قبلی برای بیماری متاستاتیک، با بیان PD-L1 در دست‌کم ۵۰٪ سلول‌های تومور (TPS ۵۰٪ یا بیشتر با آزمون PD-L1 IHC 22C3 pharmDx در آزمایشگاه مرکزی)، بدون جهش حساس‌کننده EGFR یا جابه‌جایی ALK، با وضعیت عملکردی ECOG ۰ یا ۱، دست‌کم یک ضایعه قابل‌اندازه‌گیری طبق RECIST ۱٫۱، امید به زندگی دست‌کم ۳ ماه و عملکرد کافی ارگان‌ها. شیمی‌درمانی نئوادجوانت/ادجوانت قبلی در صورت پایان دست‌کم ۶ ماه پیش از تشخیص بیماری متاستاتیک مجاز بود.
معیارهای خروج مهم: متاستاز درمان‌نشده دستگاه عصبی مرکزی یا مننژیت کارسینوماتوز، بیماری خودایمنی فعال نیازمند درمان سیستمیک در ۲ سال اخیر، سابقه پنومونیت یا بیماری بینابینی ریه نیازمند کورتیکواستروئید، کورتیکواستروئید سیستمیک در ۳ روز پیش از شروع یا هر داروی سرکوب‌گر ایمنی دیگر، پرتودرمانی قفسه سینه بیش از ۳۰ گری در ۶ ماه اخیر، درمان قبلی با مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی، HIV، هپاتیت B یا C فعال.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) که با بازبینی رادیولوژیک مرکزی، مستقل و کورشده ارزیابی شد. نقاط پایانی ثانویه: بقای کلی، نرخ پاسخ عینی و ایمنی.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی مرتبط با درمان در هر درجه در گروه پمبرولیزوماب کمتر بود (۷۳٫۴٪ در برابر ۹۰٫۰٪). عوارض مرتبط با درمان درجه ۳، ۴ یا ۵ نیز کمتر بود (۲۶٫۶٪ در برابر ۵۳٫۳٪). جزئیات عوارض ایمنی‌زاد در چکیده ذکر نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر پایه نتایج چکیده، پمبرولیزوماب در بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته درمان‌نشده با بیان PD-L1 در دست‌کم ۵۰٪ سلول‌های تومور و بدون جهش EGFR یا جابه‌جایی ALK، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی بهتر و عوارض کمتری نسبت به شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین نشان داد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
پمبرولیزوماب یک پادتن مونوکلونال انسانی‌شده علیه پروتئین مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1) است که در سرطان ریه سلول غیرکوچک (NSCLC) پیشرفته فعالیت ضدتوموری دارد و این فعالیت در تومورهای بیان‌کننده لیگاند مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-L1) بیشتر است.
روش‌ها
در این کارآزمایی باز فاز ۳، ۳۰۵ بیمار مبتلا به NSCLC پیشرفته که قبلاً درمان نشده بودند، با بیان PD-L1 در دست‌کم ۵۰٪ سلول‌های تومور و بدون جهش حساس‌کننده در ژن گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی یا جابه‌جایی ژن کیناز لنفوم آناپلاستیک، به‌صورت تصادفی به دریافت پمبرولیزوماب (با دوز ثابت ۲۰۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته) یا شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین به انتخاب پژوهشگر تخصیص یافتند. در صورت پیشرفت بیماری، انتقال از گروه شیمی‌درمانی به گروه پمبرولیزوماب مجاز بود. نقطه پایانی اصلی، یعنی بقای بدون پیشرفت بیماری، با بازبینی رادیولوژیک مرکزی، مستقل و کورشده ارزیابی شد. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای کلی، نرخ پاسخ عینی و ایمنی بودند.
نتایج
میانه بقای بدون پیشرفت در گروه پمبرولیزوماب ۱۰٫۳ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶٫۷ تا به میانه نرسیده) و در گروه شیمی‌درمانی ۶٫۰ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴٫۲ تا ۶٫۲) بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۵۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۷ تا ۰٫۶۸؛ P<۰٫۰۰۱). نرخ تخمینی بقای کلی در ۶ ماه در گروه پمبرولیزوماب ۸۰٫۲٪ و در گروه شیمی‌درمانی ۷۲٫۴٪ بود (نسبت خطر مرگ ۰٫۶۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۱ تا ۰٫۸۹؛ P=۰٫۰۰۵). نرخ پاسخ در گروه پمبرولیزوماب بیشتر از گروه شیمی‌درمانی بود (۴۴٫۸٪ در برابر ۲۷٫۸٪)، میانه مدت پاسخ طولانی‌تر بود (به میانه نرسید [دامنه ۱٫۹+ تا ۱۴٫۵+ ماه] در برابر ۶٫۳ ماه [دامنه ۲٫۱+ تا ۱۲٫۶+]) و عوارض جانبی مرتبط با درمان در هر درجه کمتر رخ داد (۷۳٫۴٪ در برابر ۹۰٫۰٪ بیماران)، همچنین عوارض جانبی مرتبط با درمان درجه ۳، ۴ یا ۵ نیز کمتر بود (۲۶٫۶٪ در برابر ۵۳٫۳٪).
نتیجه‌گیری
در بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته با بیان PD-L1 در دست‌کم ۵۰٪ سلول‌های تومور، پمبرولیزوماب در مقایسه با شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین با بقای بدون پیشرفت و بقای کلی به‌طور معناداری طولانی‌تر و عوارض جانبی کمتر همراه بود. (حمایت مالی: شرکت Merck؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی KEYNOTE-024: NCT02142738.)
محدودیت‌ها
کارآزمایی به‌صورت باز (open-label) انجام شد. انتقال از گروه شیمی‌درمانی به پمبرولیزوماب در صورت پیشرفت بیماری مجاز بود. نتایج فقط برای بیماران با بیان PD-L1 در دست‌کم ۵۰٪ سلول‌های تومور و بدون جهش EGFR یا جابه‌جایی ALK صادق است. حمایت مالی مطالعه توسط شرکت Merck بود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.