در لنفوم‌های کندرشد (مانند لنفوم فولیکولار) و لنفوم سلول منتل که نیاز به درمان دارند، این مطالعه دو رژیم را مقایسه کرد: بنداموستین همراه ریتوکسیماب در برابر رژیم قدیمی‌تر R-CHOP. با بنداموستین-ریتوکسیماب، بیماری به‌طور متوسط بسیار دیرتر دوباره پیشرفت کرد (حدود ۶۹ ماه در برابر ۳۱ ماه) و عوارضی مثل ریزش مو، افت شمارش خون، عفونت و بی‌حسی دست و پا کمتر بود؛ البته واکنش‌های پوستی کمی بیشتر دیده شد. پزشک شما بر اساس نوع لنفوم و شرایط شما بهترین رژیم را انتخاب می‌کند.
لنفوم فولیکولار یا سایر لنفوم‌های کندرشد و لنفوم منتل نیازمند درمان، خط اول
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| بنداموستین | ۹۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۲ |
| ریتوکسیماب | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ |
دوزها از کارآزمایی StiL NHL1. بنداموستین در کلیرانس کراتینین کمتر از ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه مصرف نشود؛ دوز ۱۲۰ میلی‌گرم/مترمربع برچسب FDA مربوط به تک‌درمانی لنفوم کندرشد مقاوم به ریتوکسیماب است، نه رژیم BR.
لنفوم سلول منتل درمان‌نشده در بیماران ۶۵ سال و بالاتر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایبروتینیب | ۵۶۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی | پیوسته |
| بنداموستین | ۹۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۲، هر ۲۸ روز (۶ دوره) |
| ریتوکسیماب | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | هر ۲۸ روز (۶ دوره) |
| نگه‌دارنده (پاسخ کامل یا نسبی) | |||
| ریتوکسیماب | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | هر ۸ هفته تا ۱۲ دوز |
دوزها از چکیده SHINE؛ برنامه BR (روز ۱ و ۲ هر ۲۸ روز) مطابق رژیم استاندارد.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
بنداموستین (Bendamustine) وریدی ۹۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روزهای ۱ و ۲ هر چرخه ۴ هفته‌ای، به‌علاوه ریتوکسیماب (Rituximab) ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱ هر چرخه؛ حداکثر شش چرخه.
چرخه‌های هر ۳ هفته: سیکلوفسفامید (Cyclophosphamide) ۷۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع، دوکسوروبیسین (Doxorubicin) ۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع و وین‌کریستین (Vincristine) ۱٫۴ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱، و پردنیزون (Prednisone) ۱۰۰ میلی‌گرم در روز به مدت ۵ روز، به‌علاوه ریتوکسیماب ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱ هر چرخه؛ حداکثر شش چرخه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله در PubMed
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۱۸ ساله یا بزرگ‌تر با وضعیت عملکردی WHO برابر ۲ یا کمتر، مبتلا به لنفوم کم‌تهاجم (ایندولنت) یا لنفوم سلول منتل مرحله ۳ یا ۴ که تازه تشخیص داده شده بود.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت، با حاشیه عدم‌فروتری ۱۰٪؛ تحلیل به روش «مطابق پروتکل» (per protocol).
بنداموستین-ریتوکسیماب بهتر از R-CHOP تحمل شد: ریزش مو ۰ بیمار در برابر ۲۴۵ نفر (۱۰۰٪) از ۲۴۵ بیماری که ۳ چرخه یا بیشتر گرفته بودند؛ سمیت خونی ۳۰٪ در برابر ۶۸٪؛ عفونت‌ها ۳۷٪ در برابر ۵۰٪؛ نوروپاتی محیطی ۷٪ در برابر ۲۹٪؛ التهاب دهان (استوماتیت) ۶٪ در برابر ۱۹٪. واکنش‌های پوستی اریتماتو (قرمزی پوست) با بنداموستین-ریتوکسیماب شایع‌تر بود (۱۶٪ در برابر ۹٪؛ p=0.024).
بر اساس این کارآزمایی، نویسندگان بنداموستین-ریتوکسیماب را رویکرد خط اول ارجح نسبت به R-CHOP در لنفوم کم‌تهاجم درمان‌نشده دانستند، زیرا بقای بدون پیشرفت طولانی‌تر و عوارض کمتری داشت. این مطالعه یکی از شواهد اصلی استفاده از بنداموستین-ریتوکسیماب به‌عنوان گزینه خط اول در لنفوم‌های کم‌تهاجم پیشرفته و لنفوم سلول منتل در سالمندان است.
ریتوکسیماب (rituximab) به‌علاوه شیمی‌درمانی، که اغلب CHOP (سیکلوفسفامید، دوکسوروبیسین، وین‌کریستین و پردنیزون) است، درمان استاندارد خط اول برای بیماران مبتلا به لنفوم کم‌تهاجم پیشرفته و برای بیماران سالمند مبتلا به لنفوم سلول منتل است. بنداموستین (bendamustine) به‌علاوه ریتوکسیماب در بیماری عودکرده یا مقاوم مؤثر است. ما بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب را با CHOP به‌علاوه ریتوکسیماب (R-CHOP) به‌عنوان درمان خط اول در بیماران مبتلا به لنفوم‌های کم‌تهاجم و لنفوم سلول منتل مقایسه کردیم.
ما یک کارآزمایی آینده‌نگر، چندمرکزی، تصادفی، باز و با طراحی عدم‌فروتری را در ۸۱ مرکز در آلمان بین ۱ سپتامبر ۲۰۰۳ و ۳۱ اوت ۲۰۰۸ انجام دادیم. بیماران ۱۸ ساله یا بزرگ‌تر با وضعیت عملکردی WHO برابر ۲ یا کمتر، در صورت داشتن لنفوم کم‌تهاجم یا لنفوم سلول منتل مرحله ۳ یا ۴ تازه تشخیص‌داده‌شده، واجد شرایط بودند. بیماران بر اساس زیرگروه بافت‌شناختی لنفوم طبقه‌بندی شدند و سپس بر اساس یک فهرست تصادفی‌سازی از پیش تعیین‌شده به‌طور تصادفی به دریافت بنداموستین وریدی (۹۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روزهای ۱ و ۲ یک چرخه ۴ هفته‌ای) یا CHOP (چرخه‌های هر ۳ هفته سیکلوفسفامید ۷۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع، دوکسوروبیسین ۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع و وین‌کریستین ۱٫۴ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱، و پردنیزون ۱۰۰ میلی‌گرم در روز به مدت ۵ روز) برای حداکثر شش چرخه اختصاص یافتند. بیماران هر دو گروه ریتوکسیماب ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع را در روز ۱ هر چرخه دریافت کردند. بیماران و پزشکان معالج از گروه درمانی آگاه بودند. پیامد اصلی بقای بدون پیشرفت با حاشیه عدم‌فروتری ۱۰٪ بود. تحلیل به روش مطابق پروتکل انجام شد. این مطالعه با شماره NCT00991211 در ClinicalTrials.gov و با شماره BfArM 4021335 در مؤسسه فدرال دارو و تجهیزات پزشکی آلمان ثبت شده است.
۲۷۴ بیمار به گروه بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب (۲۶۱ نفر ارزیابی‌شده) و ۲۷۵ بیمار به گروه R-CHOP (۲۵۳ نفر ارزیابی‌شده) اختصاص یافتند. در میانه پیگیری ۴۵ ماه (دامنه میان‌چارکی ۲۵ تا ۵۷)، میانه بقای بدون پیشرفت در گروه بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب به‌طور معناداری طولانی‌تر از گروه R-CHOP بود (۶۹٫۵ ماه [۲۶٫۱ تا هنوز نرسیده] در برابر ۳۱٫۲ ماه [۱۵٫۲ تا ۶۵٫۷]؛ نسبت خطر ۰٫۵۸، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۷۴؛ p<0.0001). بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب بهتر از R-CHOP تحمل شد و میزان ریزش مو (۰ بیمار در برابر ۲۴۵ نفر [۱۰۰٪] از ۲۴۵ بیماری که ۳ چرخه یا بیشتر دریافت کرده بودند؛ p<0.0001)، سمیت خونی (۷۷ [۳۰٪] در برابر ۱۷۳ [۶۸٪]؛ p<0.0001)، عفونت‌ها (۹۶ [۳۷٪] در برابر ۱۲۷ [۵۰٪]؛ p=0.0025)، نوروپاتی محیطی (۱۸ [۷٪] در برابر ۷۳ [۲۹٪]؛ p<0.0001) و التهاب دهان (۱۶ [۶٪] در برابر ۴۷ [۱۹٪]؛ p<0.0001) کمتر بود. واکنش‌های پوستی اریتماتو در بیماران گروه بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب شایع‌تر از گروه R-CHOP بود (۴۲ [۱۶٪] در برابر ۲۳ [۹٪]؛ p=0.024).
در بیماران مبتلا به لنفوم کم‌تهاجم درمان‌نشده، بنداموستین به‌علاوه ریتوکسیماب را به دلیل بقای بدون پیشرفت بیشتر و عوارض سمی کمتر می‌توان رویکرد درمانی خط اول ارجح نسبت به R-CHOP در نظر گرفت.
Roche Pharma AG، Ribosepharm/Mundipharma GmbH.
طراحی باز (بیماران و پزشکان از درمان آگاه بودند)؛ تحلیل مطابق پروتکل و نه بر اساس قصد درمان؛ همه مراکز در آلمان بودند؛ بیماران با زیرگروه‌های بافت‌شناختی متفاوت (کم‌تهاجم و منتل) وارد شدند. چکیده داده‌ای درباره بقای کلی گزارش نمی‌کند.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...