ریبوسیکلیب به‌علاوه درمان هورمونی برای زنان پیش از یائسگی مبتلا به سرطان سینه پیشرفته مثبت از نظر گیرنده هورمونی: یک کارآزمایی تصادفی فاز ۳

پیش‌زمینه

در کارآزمایی MONALEESA-2، ریبوسیکلیب به‌علاوه لتروزول در مقایسه با لتروزول به‌تنهایی، به‌عنوان درمان خط اول در بیماران یائسه مبتلا به سرطان سینه پیشرفته مثبت از نظر گیرنده هورمونی (HR) و منفی از نظر HER2، بقای بدون پیشرفت بیماری را بهبود داد. هدف MONALEESA-7 ارزیابی اثربخشی و ایمنی ریبوسیکلیب به‌علاوه درمان هورمونی در زنان پیش از یائسگی مبتلا به سرطان سینه پیشرفته مثبت از نظر HR بود.

روش‌ها

این کارآزمایی فاز ۳، تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما در ۱۸۸ مرکز در ۳۰ کشور انجام شد. بیماران واجد شرایط، زنان پیش از یائسگی ۱۸ تا ۵۹ ساله مبتلا به سرطان سینه پیشرفته مثبت از نظر HR و منفی از نظر HER2 بودند که از نظر بافت‌شناسی یا سلول‌شناسی تأیید شده بود؛ وضعیت عملکردی گروه همکاری انکولوژی شرق آمریکا (ECOG) آن‌ها ۰ یا ۱ بود؛ بیماری قابل اندازه‌گیری بر اساس معیارهای ارزیابی پاسخ در تومورهای solid نسخه ۱٫۱ یا دست‌کم یک ضایعه استخوانی عمدتاً لیتیک داشتند؛ و پیش‌تر درمانی با مهارکننده‌های کیناز وابسته به سیکلین ۴ و ۶ دریافت نکرده بودند. درمان هورمونی و شیمی‌درمانی در شرایط کمکی یا نئوادجوانت مجاز بود و همچنین حداکثر یک خط شیمی‌درمانی برای بیماری پیشرفته. بیماران با استفاده از فناوری پاسخ تعاملی به‌صورت تصادفی (۱:۱) به دریافت ریبوسیکلیب خوراکی (۶۰۰ میلی‌گرم در روز با برنامه ۳ هفته مصرف و ۱ هفته استراحت) یا دارونمای مشابه، همراه با تاموکسیفن خوراکی (۲۰ میلی‌گرم روزانه) یا یک مهارکننده غیراستروئیدی آروماتاز (لتروزول ۲٫۵ میلی‌گرم یا آناستروزول ۱ میلی‌گرم، هر دو خوراکی و روزانه) اختصاص یافتند، که همگی با گوسرلین (۳٫۶ میلی‌گرم به‌صورت زیرجلدی در روز اول هر چرخه ۲۸ روزه) همراه بودند. بیماران و پژوهشگران نسبت به تخصیص درمان کور بودند. تحلیل‌های اثربخشی بر اساس قصد درمان بود و ایمنی در همه بیمارانی که دست‌کم یک دوز از هر یک از درمان‌های مطالعه را دریافت کردند ارزیابی شد. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود. MONALEESA-7 در ClinicalTrials.gov با شناسه NCT02278120 ثبت شده است و ادامه دارد، اما دیگر بیمار جذب نمی‌کند.

نتایج

بین ۱۷ دسامبر ۲۰۱۴ و ۱ آگوست ۲۰۱۶، ۶۷۲ بیمار به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند: ۳۳۵ نفر به گروه ریبوسیکلیب و ۳۳۷ نفر به گروه دارونما. بر اساس ارزیابی پژوهشگر، میانه بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه ریبوسیکلیب ۲۳٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۹٫۲ تا به میانه نرسیده) در مقایسه با ۱۳٫۰ ماه (۱۱٫۰ تا ۱۶٫۴) در گروه دارونما بود (نسبت خطر ۰٫۵۵، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۶۹؛ p<0٫0001). عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ که در بیش از ۱۰٪ بیماران هر یک از دو گروه گزارش شد، نوتروپنی (۲۰۳ [۶۱٪] از ۳۳۵ بیمار در گروه ریبوسیکلیب و ۱۲ [۴٪] از ۳۳۷ بیمار در گروه دارونما) و لکوپنی (۴۸ [۱۴٪] و ۴ [۱٪]) بودند. عوارض جانبی جدی در ۶۰ (۱۸٪) از ۳۳۵ بیمار گروه ریبوسیکلیب و ۳۹ (۱۲٪) از ۳۳۷ بیمار گروه دارونما رخ داد که از این میان به‌ترتیب ۱۵ (۴٪) و ۶ (۲٪) به رژیم مطالعه نسبت داده شد. ۱۲ (۴٪) از ۳۳۵ بیمار گروه ریبوسیکلیب و ۱۰ (۳٪) از ۳۳۷ بیمار گروه دارونما به‌دلیل عوارض جانبی درمان را قطع کردند. مرگ مرتبط با درمان رخ نداد. ۱۱ مرگ در حین درمان یا تا ۳۰ روز پس از آن رخ داد (۵ مورد [۱٪] در گروه ریبوسیکلیب و ۶ مورد [۲٪] در گروه دارونما) که بیشتر آن‌ها ناشی از پیشرفت سرطان سینه زمینه‌ای بود (۳ مورد [۱٪] و ۶ مورد [۲٪]). دو مرگ باقی‌مانده در گروه ریبوسیکلیب ناشی از خونریزی داخل جمجمه در بیماری تحت درمان ضدانعقاد و خونریزی زخم از پیش موجود در بیمار دیگر بود.

نتیجه‌گیری

ریبوسیکلیب به‌علاوه درمان هورمونی در مقایسه با دارونما به‌علاوه درمان هورمونی، بقای بدون پیشرفت بیماری را بهبود داد و در بیماران پیش از یائسگی مبتلا به سرطان سینه پیشرفته مثبت از نظر HR و منفی از نظر HER2 مشخصات ایمنی قابل‌مدیریتی داشت. این ترکیب می‌تواند یک گزینه درمانی خط اول جدید برای این بیماران باشد.

منبع مالی: شرکت Novartis