پالبوسیکلیب و لتروزول در سرطان سینه پیشرفته

پیش‌زمینه

یک مطالعه فاز ۲ نشان داد که در درمان اولیه زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه پیشرفته با گیرنده استروژن (ER) مثبت و گیرنده ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) منفی، بقای بدون پیشرفت بیماری با پالبوسیکلیب به‌علاوه لتروزول طولانی‌تر از لتروزول به‌تنهایی بود. ما یک مطالعه فاز ۳ انجام دادیم که برای تأیید و گسترش داده‌های اثربخشی و ایمنی پالبوسیکلیب به‌علاوه لتروزول در این اندیکاسیون طراحی شده بود.

روش‌ها

در این مطالعه دوسوکور، ۶۶۶ زن یائسه مبتلا به سرطان سینه ER مثبت و HER2 منفی را که پیش‌تر برای بیماری پیشرفته درمانی دریافت نکرده بودند، با نسبت ۲ به ۱ به‌صورت تصادفی برای دریافت پالبوسیکلیب به‌علاوه لتروزول یا دارونما به‌علاوه لتروزول تخصیص دادیم. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری به‌ارزیابی پژوهشگران بود؛ نقاط پایانی ثانویه عبارت بودند از بقای کلی، پاسخ عینی، پاسخ سودمندی بالینی، پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار، اثرات فارماکوکینتیک و ایمنی.

نتایج

میانه بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه پالبوسیکلیب-لتروزول ۲۴٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۲٫۱ تا غیرقابل برآورد) در مقابل ۱۴٫۵ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۲٫۹ تا ۱۷٫۱) در گروه دارونما-لتروزول بود (نسبت مخاطره برای پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۵۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۶ تا ۰٫۷۲؛ P<0.001). شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ عبارت بودند از نوتروپنی (در ۶۶٫۴٪ بیماران گروه پالبوسیکلیب-لتروزول در برابر ۱٫۴٪ در گروه دارونما-لتروزول)، لکوپنی (۲۴٫۸٪ در برابر ۰٪)، کم‌خونی (۵٫۴٪ در برابر ۱٫۸٪) و خستگی (۱٫۸٪ در برابر ۰٫۵٪). نوتروپنی تب‌دار در ۱٫۸٪ بیماران گروه پالبوسیکلیب-لتروزول و در هیچ‌یک از بیماران گروه دارونما-لتروزول گزارش شد. قطع دائمی هر یک از درمان‌های مطالعه در نتیجه عوارض جانبی در ۴۳ بیمار (۹٫۷٪) در گروه پالبوسیکلیب-لتروزول و ۱۳ بیمار (۵٫۹٪) در گروه دارونما-لتروزول رخ داد.

نتیجه‌گیری

در بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته ER مثبت و HER2 منفی که قبلاً درمان نشده بودند، ترکیب پالبوسیکلیب با لتروزول به بقای بدون پیشرفت بیماری به‌طور معناداری طولانی‌تر از لتروزول به‌تنهایی انجامید، هرچند میزان عوارض میلوتوکسیک با پالبوسیکلیب-لتروزول بیشتر بود. (حمایت مالی: شرکت Pfizer؛ PALOMA-2، شماره ClinicalTrials.gov: NCT01740427)