این پژوهش روی بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ و راست‌روده پیشرفته یا متاستاتیک بود که تومورشان ویژگی خاصی (MSI-H یا dMMR) داشت. ترکیب دو داروی ایمونوتراپی (نیولوماب و ایپیلیموماب) با مصرف نیولوماب به‌تنهایی مقایسه شد. ترکیب دو دارو مدت بیشتری بیماری را بدون پیشرفت نگه داشت. عوارض جانبی در ترکیب دو دارو کمی بیشتر بود، اما در مجموع قابل مدیریت گزارش شد.
سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H/dMMR؛ گزینه ترجیحی ESMO ۲۰۲۶
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| مرحله ۱: حداکثر ۴ نوبت، هر ۳ هفته | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱ |
| ایپیلیموماب | ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی (همان روز، پس از نیولوماب) | روز ۱ |
| مرحله ۲: نگهدارنده | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته | وریدی | |
دوزها از برچسب FDA نیولوماب؛ شواهد: CheckMate 8HW.
در صفحه «سرطان روده بزرگ (کولورکتال)» · سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H/dMMR: خط اول
بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر؛ MSI-H/dMMR با آزمون تأییدشده
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ترکیبی: حداکثر ۴ دوز | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم (زیر ۴۰ کیلوگرم: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | روز ۱ هر ۳ هفته (اول تزریق شود) |
| ایپیلیموماب | ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | همان روز، پس از نیولوماب |
| نگهدارنده | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته (زیر ۴۰ کیلوگرم: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۲ هفته یا ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۴ هفته) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | پس از دوزهای ترکیبی |
در صفحه «ایپیلیموماب (یروی)» · سایر سرطان‌ها، همراه نیولوماب (برچسب FDA، بازبینی ۰۸/۲۰۲۶)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم + ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته، حداکثر ۴ نوبت؛ سپس نیولوماب ۴۸۰ میلی‌گرم وریدی هر ۴ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال. بیمارانی که ترکیب را به دلیل عارضه منتسب به ایپیلیموماب قطع می‌کردند، می‌توانستند نیولوماب تنها را ادامه دهند.
نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم وریدی هر ۲ هفته برای ۶ نوبت، سپس ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال.
به انتخاب پژوهشگر، هر ۲ هفته: mFOLFOX6 (اگزالی‌پلاتین ۸۵ میلی‌گرم/مترمربع، لکوورین ۴۰۰ میلی‌گرم/مترمربع، فلوئورواوراسیل ۴۰۰ میلی‌گرم/مترمربع بولوس و سپس ۲۴۰۰ میلی‌گرم/مترمربع طی ۴۶ ساعت) یا FOLFIRI (ایرینوتکان ۱۸۰ میلی‌گرم/مترمربع با همان دوزهای لکوورین و فلوئورواوراسیل)، با یا بدون بواسیزوماب ۵ میلی‌گرم/کیلوگرم یا ستوکسیماب ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع پیش از شیمی‌درمانی هر ۲ هفته. پس از پیشرفت امکان دریافت نیولوماب + ایپیلیموماب وجود داشت. این گروه در مقایسه گزارش‌شده در این مقاله (نیولوماب + ایپیلیموماب در برابر نیولوماب) تحلیل نشده است.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و برچسب FDA نیولوماب (OPDIVO؛ بخش مطالعات بالینی CHECKMATE-8HW)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان بدون سابقه درمان ایمونوتراپی مبتلا به سرطان کولورکتال غیرقابل برداشت یا متاستاتیک، در خطوط مختلف درمان، با ناپایداری ریزماهواره‌ای بالا (MSI-H) یا نقص در ترمیم ناجورجفتی (dMMR) بر پایه آزمایش محلی. نقاط پایانی اصلی در بیماران با وضعیت MSI-H/dMMR تأییدشده مرکزی ارزیابی شدند.
نقاط پایانی اصلی دوگانه و مستقل: بقای بدون پیشرفت (PFS) با ارزیابی مرکزی مستقل کورشده برای نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر شیمی‌درمانی (خط اول)، و PFS با ارزیابی مرکزی مستقل کورشده برای نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر نیولوماب (همه خطوط درمان)، در بیماران با MSI-H/dMMR تأییدشده مرکزی. این مقاله تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش تعیین‌شده برای نقطه پایانی دوم را گزارش می‌کند.
عوارض جانبی مرتبط با درمان با هر درجه: ۲۸۵ نفر (۸۱٪) از ۳۵۲ بیمار در گروه نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب و ۲۴۹ نفر (۷۱٪) از ۳۵۱ بیمار در گروه نیولوماب. عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴: به‌ترتیب ۷۸ نفر (۲۲٪) و ۵۰ نفر (۱۴٪). سه مرگ مرتبط با درمان رخ داد: یک مورد میوکاردیت و یک مورد پنومونیت در گروه نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب و یک مورد پنومونیت در گروه نیولوماب.
بر پایه چکیده، نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H/dMMR بقای بدون پیشرفت بهتری از نیولوماب تنها داشت و نویسندگان آن را یک استاندارد درمانی جدید بالقوه می‌دانند. انتخاب درمان باید با توجه به عوارض ایمنی بیشتر ترکیب دوگانه و وضعیت هر بیمار انجام شود. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رسمی راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
در کارآزمایی CheckMate 8HW دو نقطه پایانی اصلی دوگانه از پیش تعیین شده بود که در بیماران با وضعیت MSI-H (ناپایداری ریزماهواره‌ای بالا) یا dMMR (نقص ترمیم ناجورجفتی) تأییدشده مرکزی ارزیابی می‌شدند: بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در مقایسه با شیمی‌درمانی به‌عنوان درمان خط اول، و بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در مقایسه با نیولوماب به‌تنهایی، صرف‌نظر از درمان سیستمیک قبلی برای بیماری متاستاتیک. در گزارش قبلی ما، نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در کارآزمایی CheckMate 8HW بقای بدون پیشرفت برتری در برابر شیمی‌درمانی در سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H یا dMMR در خط اول نشان داد. در اینجا نتایج تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش تعیین‌شده برای نقطه پایانی اصلی دیگر، یعنی بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر نیولوماب در همه خطوط درمان، گزارش می‌شود.
CheckMate 8HW یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی، بازبرچسب و بین‌المللی در ۱۲۸ بیمارستان و مرکز سرطان در ۲۳ کشور است. بزرگسالان بدون سابقه ایمونوتراپی مبتلا به سرطان کولورکتال غیرقابل برداشت یا متاستاتیک، در خطوط مختلف درمان، با وضعیت MSI-H یا dMMR بر پایه آزمایش محلی، به‌صورت تصادفی (۲:۲:۱) به یکی از این گروه‌ها تخصیص یافتند: نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب (نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم و ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم، هر ۳ هفته برای چهار دوز؛ سپس نیولوماب ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته؛ همگی داخل وریدی)، نیولوماب (۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته برای شش دوز، سپس ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته؛ همگی داخل وریدی)، یا شیمی‌درمانی با یا بدون درمان‌های هدفمند. نقاط پایانی اصلی دوگانه و مستقل عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت به ارزیابی مرکزی مستقل کورشده با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر شیمی‌درمانی (خط اول) و بقای بدون پیشرفت به ارزیابی مرکزی مستقل کورشده با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر نیولوماب (همه خطوط) در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک با MSI-H یا dMMR تأییدشده مرکزی. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شناسه NCT04008030 ثبت شده است.
بین ۱۶ آگوست ۲۰۱۹ و ۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ۷۰۷ بیمار به‌صورت تصادفی به نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب (۳۵۴ نفر) یا نیولوماب به‌تنهایی (۳۵۳ نفر) تخصیص یافتند. وضعیت MSI-H یا dMMR در ۲۹۶ نفر (۸۴٪) از ۳۵۴ بیمار گروه نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب و ۲۸۶ نفر (۸۱٪) از ۳۵۳ بیمار گروه نیولوماب به‌صورت مرکزی تأیید شد. در زمان قطع داده در ۲۸ آگوست ۲۰۲۴، میانه پیگیری (از تصادفی‌سازی تا قطع داده) ۴۷٫۰ ماه بود (IQR ۳۸٫۴ تا ۵۳٫۲). نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در مقایسه با نیولوماب بهبود معنادار و از نظر بالینی با اهمیت در بقای بدون پیشرفت نشان داد (نسبت خطر ۰٫۶۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۸ تا ۰٫۸۱؛ P=۰٫۰۰۰۳). میانه بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب به دست نیامد (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۳٫۸ تا غیرقابل برآورد) و با نیولوماب ۳۹٫۳ ماه بود (۲۲٫۱ تا غیرقابل برآورد). عوارض جانبی مرتبط با درمان با هر درجه در ۲۸۵ نفر (۸۱٪) از ۳۵۲ بیمار دریافت‌کننده نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب و در ۲۴۹ نفر (۷۱٪) از ۳۵۱ بیمار دریافت‌کننده نیولوماب رخ داد؛ عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ به‌ترتیب در ۷۸ نفر (۲۲٪) و ۵۰ نفر (۱۴٪) رخ داد. سه مرگ مرتبط با درمان وجود داشت: یک مورد میوکاردیت و یک مورد پنومونیت در گروه نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب و یک مورد پنومونیت در گروه نیولوماب.
نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک با MSI-H یا dMMR، در همه خطوط درمان، بقای بدون پیشرفت برتری نسبت به نیولوماب نشان داد و پروفایل ایمنی قابل مدیریتی داشت. این نتایج، همراه با نتایج خط اول مبنی بر برتری بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب در برابر شیمی‌درمانی، نیولوماب به‌علاوه ایپیلیموماب را به‌عنوان یک استاندارد درمانی جدید بالقوه برای بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک با MSI-H یا dMMR مطرح می‌کنند.
Bristol Myers Squibb و Ono Pharmaceutical.
کارآزمایی بازبرچسب بود. نتایج گزارش‌شده مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش تعیین‌شده است و در چکیده داده‌ای درباره بقای کلی ارائه نشده است. نقاط پایانی اصلی در بیماران با وضعیت MSI-H/dMMR تأییدشده مرکزی ارزیابی شدند. سایر محدودیت‌ها را باید در متن کامل مقاله بررسی کرد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...