کارآزمایی بالینیدر چکیده ذکر نشده استسرطان سینه

بقای کلی با پالبوسیکلیب و فولوسترانت در سرطان پیشرفتهٔ سینه

N Engl J Med · ۲۰۱۸۵۲۱ بیمار

Overall Survival with Palbociclib and Fulvestrant in Advanced Breast CancerTurner NC, Slamon DJ, Ro J, Bondarenko I, Im SA, Masuda N, et al. N Engl J Med. 2018. 379:1926-1936

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: PALOMA-3
فاز: در چکیده ذکر نشده است
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شدهٔ کنترل‌شده با دارونما؛ تحلیل از پیش تعیین‌شدهٔ بقای کلی
حجم نمونه: ۵۲۱ بیمار
منبع: N Engl J Med · ۲۰۱۸
شناسه کارآزمایی: NCT01942135

به زبان ساده

در این مطالعه، زنان مبتلا به سرطان پیشرفتهٔ سینه (نوع هورمونی مثبت و HER2 منفی) که با درمان هورمونی قبلی بیماری‌شان پیشرفت کرده بود، یا پالبوسیکلیب به‌همراه فولوسترانت یا دارونما به‌همراه فولوسترانت دریافت کردند. در کل بیماران، بقای کلی در گروه پالبوسیکلیب حدود ۶٫۹ ماه بیشتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود. در بیمارانی که قبلاً به درمان هورمونی پاسخ داده بودند، بقا حدود ۱۰ ماه بیشتر بود و شروع شیمی‌درمانی هم دیرتر اتفاق افتاد. مشکل ایمنی تازه‌ای دیده نشد.

نتایج کلیدی

۳۴٫۹ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۸٫۸ تا ۴۰٫۰) در برابر ۲۸٫۰ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۳٫۶ تا ۳۴٫۶)

median بقای کلی در کل بیماران

نسبت مخاطره برای مرگ ۰٫۸۱ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۴ تا ۱٫۰۳)؛ P=۰٫۰۹؛ تفاوت مطلق ۶٫۹ ماه؛ از نظر آماری معنادار نبود

۳۹٫۷ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۳۴٫۸ تا ۴۵٫۷) در برابر ۲۹٫۷ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۳٫۸ تا ۳۷٫۹)

median بقای کلی در بیماران حساس به درمان هورمونی قبلی (۴۱۰ بیمار)

نسبت مخاطره ۰٫۷۲ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۹۴)؛ تفاوت مطلق ۱۰٫۰ ماه

۱۷٫۶ ماه در برابر ۸٫۸ ماه

median زمان تا دریافت شیمی‌درمانی

نسبت مخاطره ۰٫۵۸ (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۷ تا ۰٫۷۳)؛ P<۰٫۰۰۱

۱۶٪ بیماران

دریافت مهارکنندهٔ CDK4/6 پس از پایان درمان کارآزمایی در گروه دارونما

گروه دارونما + فولوسترانت

median مدت درمان‌های بعدی در دو گروه مشابه بود

مدت درمان‌های بعدی

داروهای این مطالعه:آبماسیکلیب (ورزنیو)پالبوسیکلیب (ایبرنس)لتروزول (فمارا)آناستروزول (آریمیدکس)ریبوسیکلیب (کیسکالی)

کارت دوز و برنامه درمان

هورمون‌درمانی + مهارکننده CDK4/6 (PALOMA-2، MONALEESA-2، MONARCH 3؛ پس از پیشرفت: PALOMA-3)

HR مثبت/HER2 منفی پیشرفته؛ خط اول با مهارکننده آروماتاز، یا با فولوسترانت پس از هورمون‌درمانی قبلیدر صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته گیرنده هورمونی مثبت / HER2 منفی

HR مثبت/HER2 منفی پیشرفته؛ خط اول با مهارکننده آروماتاز، یا با فولوسترانت پس از هورمون‌درمانی قبلی

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
یکی از سه دارو
پالبوسیکلیب	۱۲۵ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	روز ۱ تا ۲۱
ریبوسیکلیب	۶۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	روز ۱ تا ۲۱
آبماسیکلیب	۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز	خوراکی	پیوسته
همراه
لتروزول (یا آناستروزول ۱ میلی‌گرم)	۲٫۵ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	پیوسته
یا همراه
فولوسترانت	۵۰۰ میلی‌گرم (دو تزریق ۵ میلی‌لیتری، هر باسن یکی)	عضلانی، آهسته	روز ۱، ۱۵ و ۲۹، سپس ماهانه

طول هر دوره: پالبوسیکلیب و ریبوسیکلیب: هر ۲۸ روز؛ آبماسیکلیب پیوسته
مدت درمان: تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول

ریبوسیکلیب: کاهش به ۴۰۰ و ۲۰۰ میلی‌گرم. آبماسیکلیب: تک‌درمانی ۲۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز.

در صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته گیرنده هورمونی مثبت / HER2 منفی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱پالبوسیکلیب (palbociclib) + فولوسترانت (fulvestrant)

پالبوسیکلیب همراه با فولوسترانت.

پالبوسیکلیب ۱۲۵ میلی‌گرم خوراکی روزانه ۳ هفته و ۱ هفته استراحت (دوره ۲۸ روزه) + فولوسترانت ۵۰۰ میلی‌گرم عضلانی روزهای ۱ و ۱۵ دوره ۱ و سپس روز ۱ هر دوره؛ زنان پیش یا حوالی یائسگی گوسرلین را از دست‌کم ۴ هفته پیش از شروع دریافت کردند.

۲دارونما + فولوسترانت

دارونما همراه با فولوسترانت.

دارونما با همان برنامه + فولوسترانت ۵۰۰ میلی‌گرم با همان برنامه (و گوسرلین برای زنان پیش یا حوالی یائسگی).

منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT01942135 و برچسب FDA داروی ایبرنس (DailyMed، بخش ۱۴، PALOMA-3)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان پیشرفتهٔ سینه با گیرندهٔ هورمونی مثبت و HER2 منفی که در طول درمان هورمونی قبلی دچار پیشرفت یا عود بیماری شده بودند.

نقاط پایانی

این مقاله تحلیل از پیش تعیین‌شدهٔ بقای کلی را گزارش می‌کند. موارد بررسی‌شده: بقای کلی؛ اثر پالبوسیکلیب بر حسب عوامل طبقه‌بندی از پیش تعیین‌شده (وجود یا نبود حساسیت به درمان هورمونی، وجود یا نبود metastasis احشایی، و وضعیت یائسگی)؛ اثربخشی درمان‌های بعدی پس از پیشرفت بیماری؛ و ایمنی.

ایمنی و عوارض

با median پیگیری ۴۴٫۸ ماه، هیچ سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد. نرخ عوارض درجهٔ ۳ و بالاتر در چکیده ذکر نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل نشان می‌دهد افزودن پالبوسیکلیب به فولوسترانت در بیماران دارای حساسیت به درمان هورمونی قبلی با بقای کلی طولانی‌تر همراه بوده و زمان تا شیمی‌درمانی را حدود دو برابر کرده است؛ با این حال در کل جمعیت کارآزمایی، تفاوت بقای کلی معنادار نبود. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های رهنمودهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود، زیرا چکیده دربارهٔ آن‌ها اطلاعاتی ارائه نمی‌دهد.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

پالبوسیکلیب، مهارکنندهٔ کیناز وابسته به سیکلین ۴ و ۶ (CDK4/6)، در ترکیب با فولوسترانت، بقای بدون پیشرفت را در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفتهٔ سینه با گیرندهٔ هورمونی مثبت و گیرندهٔ ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) منفی طولانی‌تر می‌کند. ما نتایج یک تحلیل از پیش تعیین‌شده از بقای کلی را گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

بیماران مبتلا به سرطان پیشرفتهٔ سینه با گیرندهٔ هورمونی مثبت و HER2 منفی را که در طول درمان هورمونی قبلی دچار پیشرفت یا عود شده بودند، به‌طور تصادفی به دریافت پالبوسیکلیب به‌علاوهٔ فولوسترانت یا دارونما به‌علاوهٔ فولوسترانت اختصاص دادیم. بقای کلی؛ اثر پالبوسیکلیب بر حسب عوامل طبقه‌بندی از پیش تعیین‌شده شامل وجود یا نبود حساسیت به درمان هورمونی، وجود یا نبود بیماری متاستاتیک احشایی و وضعیت یائسگی؛ اثربخشی درمان‌های بعدی پس از پیشرفت بیماری؛ و ایمنی را تحلیل کردیم.

نتایج

از میان ۵۲۱ بیمار تصادفی‌سازی‌شده، median بقای کلی در گروه پالبوسیکلیب-فولوسترانت ۳۴٫۹ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۸٫۸ تا ۴۰٫۰) و در گروه دارونما-فولوسترانت ۲۸٫۰ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۳٫۶ تا ۳۴٫۶) بود (نسبت مخاطره برای مرگ ۰٫۸۱؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۴ تا ۱٫۰۳؛ P=۰٫۰۹؛ تفاوت مطلق ۶٫۹ ماه). درمان با مهارکنندهٔ CDK4/6 پس از اتمام رژیم کارآزمایی در ۱۶٪ بیماران گروه دارونما-فولوسترانت انجام شد. در میان ۴۱۰ بیمار دارای حساسیت به درمان هورمونی قبلی، median بقای کلی در گروه پالبوسیکلیب-فولوسترانت ۳۹٫۷ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۳۴٫۸ تا ۴۵٫۷) و در گروه دارونما-فولوسترانت ۲۹٫۷ ماه (فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۲۳٫۸ تا ۳۷٫۹) بود (نسبت مخاطره ۰٫۷۲؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۹۴؛ تفاوت مطلق ۱۰٫۰ ماه). median مدت درمان بعدی در دو گروه مشابه بود و median زمان تا دریافت شیمی‌درمانی در گروه پالبوسیکلیب-فولوسترانت ۱۷٫۶ ماه در برابر ۸٫۸ ماه در گروه دارونما-فولوسترانت بود (نسبت مخاطره ۰٫۵۸؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۷ تا ۰٫۷۳؛ P<۰٫۰۰۱). با ۴۴٫۸ ماه پیگیری، هیچ سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری

در میان بیماران مبتلا به سرطان پیشرفتهٔ سینه با گیرندهٔ هورمونی مثبت و HER2 منفی که به درمان هورمونی قبلی حساس بودند، درمان با پالبوسیکلیب-فولوسترانت به بقای کلی طولانی‌تری نسبت به درمان با دارونما-فولوسترانت منجر شد. تفاوت‌های بقای کلی در کل گروه کارآزمایی معنادار نبود. (حمایت مالی: Pfizer؛ شمارهٔ PALOMA-3 در ClinicalTrials.gov: NCT01942135.)

محدودیت‌ها

تفاوت بقای کلی در کل جمعیت معنادار نبود (P=۰٫۰۹). نتیجهٔ مثبت در بیماران دارای حساسیت به درمان هورمونی مربوط به زیرگروه است و باید با احتیاط تفسیر شود. در گروه دارونما-فولوسترانت، ۱۶٪ بیماران پس از پایان رژیم کارآزمایی مهارکنندهٔ CDK4/6 دریافت کردند.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.