در این مطالعه، به بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته که هم گیرنده هورمونی مثبت و هم HER2 مثبت داشتند و پس از شیمی‌درمانی بیماری‌شان پیشرفت نکرده بود، دارویی به نام پالبوسیکلیب به درمان نگهدارنده معمول (دارویی هدفمند علیه HER2 و درمان هورمونی) اضافه شد. افزودن این دارو باعث شد بیماری به‌طور میانگین مدت طولانی‌تری کنترل شود (حدود ۴۴ ماه در برابر حدود ۲۹ ماه). در عوض، عوارض دارویی به‌ویژه کاهش گلبول‌های سفید خون (نوتروپنی) بیشتر بود. تصمیم برای استفاده از این دارو باید با پزشک معالج و با در نظر گرفتن فواید و عوارض گرفته شود.
HR مثبت/HER2 مثبت پیشرفته یا متاستاتیک بدون پیشرفت پس از ۴ تا ۸ دوره تاکسان + تراستوزوماب (با یا بدون پرتوزوماب)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پالبوسیکلیب | ۱۲۵ میلی‌گرم | خوراکی، با یا بدون غذا، قرص کامل بلعیده شود | یک بار در روز، روز ۱ تا ۲۱، هر ۲۸ روز |
| تراستوزوماب (± پرتوزوماب) | طبق برچسب همان داروها | وریدی | هر ۳ هفته |
| هورمون‌درمانی (فولوسترانت یا مهارکننده آروماتاز) | طبق برچسب | — | — |
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
درمان نگهدارنده هدفمند HER2 و درمان هورمونی (اندوکرین) به‌همراه پالبوسیکلیب (palbociclib).
پس از ۴ تا ۸ دوره درمان القایی: پالبوسیکلیب ۱۲۵ میلی‌گرم خوراکی روزانه ۲۱ روز و ۷ روز استراحت (کاهش به ۱۰۰ و ۷۵ میلی‌گرم مجاز) + تراستوزوماب (۶ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته؛ بارگیری ۸ میلی‌گرم/کیلوگرم در صورت نیاز) ± پرتوزوماب (۴۲۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته؛ بارگیری ۸۴۰ میلی‌گرم در صورت نیاز) + هورمون‌درمانی (لتروزول، آناستروزول، اگزمستان یا فولوسترانت)؛ تا پیشرفت.
درمان نگهدارنده هدفمند HER2 و درمان هورمونی (اندوکرین) بدون پالبوسیکلیب.
همان درمان ضد HER2 و هورمون‌درمانی بدون پالبوسیکلیب، تا پیشرفت.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02947685
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک هورمون‌گیرنده‌مثبت و HER2مثبت که پس از ۴ تا ۸ دوره شیمی‌درمانی همراه با درمان هدفمند HER2 دچار پیشرفت بیماری نشده بودند.
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بر اساس ارزیابی پژوهشگر. نقاط پایانی ثانویه: پاسخ عینی، فایده بالینی، ایمنی و بقای کلی.
عوارض درجه ۳ در ۷۹٫۷٪ و درجه ۴ در ۱۰٫۰٪ از بیماران گروه پالبوسیکلیب رخ داد، در مقایسه با ۳۰٫۶٪ و ۳٫۶٪ در گروه درمان استاندارد. این عوارض عمدتاً ناشی از نوتروپنی بود.
این کارآزمایی فاز ۳ نشان می‌دهد افزودن پالبوسیکلیب به درمان نگهدارنده ضد HER2 و هورمونی پس از القای پاسخ با شیمی‌درمانی، بقای بدون پیشرفت بیماری را در سرطان سینه متاستاتیک هورمون‌گیرنده‌مثبت و HER2مثبت بهبود می‌دهد؛ البته با افزایش عوارض، به‌ویژه نوتروپنی. چکیده درباره بقای کلی نتیجه‌ای گزارش نکرده است. وضعیت این رویکرد در رهنمودهای بالینی و تأییدیه‌های سازمان‌های دارویی باید جداگانه بررسی شود.
درمان دوگانه ضد گیرنده ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) به‌همراه شیمی‌درمانی و به دنبال آن درمان نگهدارنده با درمان‌های هدفمند HER2 و درمان‌های هورمونی، درمان استاندارد خط اول سرطان سینه متاستاتیک هورمون‌گیرنده‌مثبت و HER2مثبت است. بر اساس داده‌های پیش‌بالینی و بالینی، افزودن پالبوسیکلیب (مهارکننده انتخابی کیناز‌های وابسته به سیکلین ۴ و ۶) ممکن است بر مقاومت به درمان‌های هورمونی و درمان‌های هدایت‌شده علیه HER2 غلبه کند.
در این کارآزمایی فاز ۳، بازبرچسب و تصادفی‌شده، بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک هورمون‌گیرنده‌مثبت و HER2مثبت را وارد کردیم که پس از ۴ تا ۸ دوره شیمی‌درمانی به‌همراه درمان هدفمند HER2 دچار پیشرفت بیماری نشده بودند. بیماران با نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت درمان‌های نگهدارنده هدفمند HER2 و هورمونی با پالبوسیکلیب یا بدون آن تخصیص یافتند. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود. نقاط پایانی ثانویه شامل پاسخ عینی، فایده بالینی، ایمنی و بقای کلی بود.
در مجموع ۵۱۸ بیمار تصادفی‌سازی شدند: ۲۶۱ بیمار برای دریافت پالبوسیکلیب و ۲۵۷ بیمار برای دریافت درمان استاندارد. در میانه پیگیری ۵۳٫۵ ماه، بیماران گروه پالبوسیکلیب بقای بدون پیشرفت بیماری به‌طور معناداری طولانی‌تری نسبت به گروه درمان استاندارد داشتند (میانه مدت: ۴۴٫۳ ماه در برابر ۲۹٫۱ ماه؛ نسبت مخاطره پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۷۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۹ تا ۰٫۹۶؛ P دوطرفه = ۰٫۰۲). عوارض درجه ۳ و ۴، که عمدتاً ناشی از نوتروپنی بودند، به ترتیب در ۷۹٫۷٪ و ۱۰٫۰٪ از بیماران گروه پالبوسیکلیب رخ دادند، در مقایسه با ۳۰٫۶٪ و ۳٫۶٪ از بیماران گروه درمان استاندارد.
افزودن پالبوسیکلیب به درمان‌های نگهدارنده ضد HER2 و هورمونی منجر به بهبود معنادار بقای بدون پیشرفت بیماری نسبت به درمان استاندارد شد، همراه با افزایش عوارض سمی، عمدتاً نوتروپنی. (حمایت مالی: شرکت فایزر و دیگران؛ شماره PATINA در ClinicalTrials.gov: NCT02947685.)
طراحی مطالعه بازبرچسب بود و نقطه پایانی اصلی بر اساس ارزیابی پژوهشگر سنجیده شد. نتایج بقای کلی و سایر نقاط پایانی ثانویه (پاسخ عینی و فایده بالینی) در چکیده ذکر نشده است. افزایش چشمگیر عوارض درجه ۳ و ۴ در گروه پالبوسیکلیب باید در انتخاب بیمار لحاظ شود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...