در سرطان روده بزرگ متاستاتیک با «نقص ترمیم DNA» (MSI-H/dMMR)، این مطالعه ترکیب دو داروی ایمنی‌درمانی (نیولوماب و ایپیلیموماب) را با شیمی‌درمانی مقایسه کرد. پس از دو سال، حدود ۷ نفر از هر ۱۰ بیمار گروه ایمنی‌درمانی ترکیبی هنوز پیشرفت بیماری نداشتند، در حالی که این رقم در گروه شیمی‌درمانی حدود ۱ نفر از ۷ نفر بود. عوارض شدید نیز با ایمنی‌درمانی کمتر بود. گزارش دوم همین مطالعه نشان داد ترکیب دو دارو، بیماری را بهتر از نیولوماب تنها کنترل می‌کند، هرچند عوارض آن کمی بیشتر است.
سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H/dMMR؛ گزینه ترجیحی ESMO ۲۰۲۶
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| مرحله ۱: حداکثر ۴ نوبت، هر ۳ هفته | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم | وریدی | روز ۱ |
| ایپیلیموماب | ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی (همان روز، پس از نیولوماب) | روز ۱ |
| مرحله ۲: نگهدارنده | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته | وریدی | |
دوزها از برچسب FDA نیولوماب؛ شواهد: CheckMate 8HW.
در صفحه «سرطان روده بزرگ (کولورکتال)» · سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H/dMMR: خط اول
بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر؛ MSI-H/dMMR با آزمون تأییدشده
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ترکیبی: حداکثر ۴ دوز | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم (زیر ۴۰ کیلوگرم: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | روز ۱ هر ۳ هفته (اول تزریق شود) |
| ایپیلیموماب | ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | همان روز، پس از نیولوماب |
| نگهدارنده | |||
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته (زیر ۴۰ کیلوگرم: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۲ هفته یا ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۴ هفته) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | پس از دوزهای ترکیبی |
در صفحه «ایپیلیموماب (یروی)» · سایر سرطان‌ها، همراه نیولوماب (برچسب FDA، بازبینی ۰۸/۲۰۲۶)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم + ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم بر کیلوگرم، وریدی، هر ۳ هفته برای حداکثر ۴ نوبت؛ سپس نیولوماب ۴۸۰ میلی‌گرم وریدی هر ۴ هفته؛ تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول یا حداکثر ۲ سال.
نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم وریدی هر ۲ هفته برای ۶ نوبت، سپس ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته؛ حداکثر ۲ سال. (مقایسه این بازو با ترکیب در گزارش جداگانه Lancet 2025 منتشر شد.)
هر ۲ هفته: mFOLFOX6 (اگزالی‌پلاتین ۸۵ میلی‌گرم بر متر مربع، لکوورین ۴۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع، فلوئورواوراسیل ۴۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع بولوس و سپس ۲۴۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع طی ۴۶ ساعت) یا FOLFIRI (ایرینوتکان ۱۸۰ میلی‌گرم بر متر مربع با همان دوزهای لکوورین و فلوئورواوراسیل)؛ با یا بدون بواسیزوماب ۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم یا ستوکسیماب ۵۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع هر ۲ هفته. امکان دریافت نیولوماب + ایپیلیموماب پس از پیشرفت بیماری وجود داشت.
منبع جزئیات رژیم درمانی: دوزها از برچسب FDA داروی اپدیوو (بخش مطالعات بالینی CHECKMATE-8HW) و چکیده مقاله Lancet 2025 (DOI 10.1016/S0140-6736(24)02848-4)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان با سرطان کولورکتال غیرقابل‌جراحی یا متاستاتیک دارای MSI-H یا dMMR بر اساس آزمایش محلی، که پیش‌تر ایمنی‌درمانی نگرفته بودند. مقایسه نیولوماب + ایپیلیموماب با شیمی‌درمانی فقط در بیمارانی انجام شد که برای بیماری متاستاتیک هیچ درمان سیستمیک قبلی نداشتند. بیماران با متاستاز مغزی علامت‌دار، بیماری خودایمنی فعال یا مصرف کورتیکواستروئید سیستمیک کنار گذاشته شدند.
دو پیامد اصلی مستقل (در بیماران با MSI-H/dMMR تأییدشده مرکزی): (۱) بقای بدون پیشرفت بر اساس بازبینی مستقل مرکزی کورشده با نیولوماب + ایپیلیموماب در برابر شیمی‌درمانی در خط اول؛ (۲) بقای بدون پیشرفت با نیولوماب + ایپیلیموماب در برابر نیولوماب تنها در همه خطوط درمان.
پیامدهای ثانویه: میزان و مدت پاسخ، بقای کلی و ایمنی.
در مقایسه خط اول، عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ در ۲۳٪ بیماران گروه نیولوماب + ایپیلیموماب و ۴۸٪ بیماران گروه شیمی‌درمانی رخ داد. در مقایسه با نیولوماب تنها (Lancet 2025)، عوارض مرتبط با درمان با هر درجه ۸۱٪ در برابر ۷۱٪ و درجه ۳ یا ۴ به ترتیب ۲۲٪ در برابر ۱۴٪ بود؛ سه مرگ مرتبط با درمان گزارش شد (میوکاردیت و پنومونیت در گروه ترکیبی و یک پنومونیت در گروه نیولوماب).
FDA ترکیب نیولوماب با ایپیلیموماب را برای بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر با سرطان کولورکتال غیرقابل‌جراحی یا متاستاتیک MSI-H/dMMR تأیید کرده است (برچسب فعلی اپدیوو: نیولوماب ۲۴۰ میلی‌گرم + ایپیلیموماب ۱ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته تا ۴ نوبت، سپس نیولوماب تنها تا ۲ سال). نتایج همراه با گزارش مقایسه با نیولوماب تنها (André T و همکاران، Lancet 2025;405:383-395) این ترکیب را به یکی از گزینه‌های استاندارد خط اول در کنار پمبرولیزوماب تبدیل کرد. داده‌های بقای کلی هنوز در زمان این گزارش‌ها کامل نبود.
بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک با ناپایداری بالای ریزماهواره‌ای (MSI-H) یا نقص ترمیم ناجفت‌شدگی (dMMR) با شیمی‌درمانی استاندارد، با یا بدون درمان‌های هدفمند، پیامد ضعیفی دارند. نیولوماب (Nivolumab) به‌همراه ایپیلیموماب (Ipilimumab) در مطالعات غیرتصادفی در سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H یا dMMR سود بالینی نشان داده است.
در این کارآزمایی فاز ۳ و باز، بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال غیرقابل‌جراحی یا متاستاتیک با وضعیت MSI-H یا dMMR بر اساس آزمایش محلی را به نسبت ۲:۲:۱ به‌طور تصادفی به دریافت نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب، نیولوماب تنها، یا شیمی‌درمانی با یا بدون درمان‌های هدفمند اختصاص دادیم. دو پیامد اصلی، که در بیماران دارای وضعیت MSI-H یا dMMR تأییدشده در آزمایشگاه مرکزی ارزیابی شدند، عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در مقایسه با شیمی‌درمانی به‌عنوان درمان خط اول، و بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در مقایسه با نیولوماب تنها در بیماران صرف‌نظر از درمان سیستمیک قبلی برای بیماری متاستاتیک. در این تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده، نخستین پیامد اصلی (نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب در برابر شیمی‌درمانی) ارزیابی شد.
در مجموع ۳۰۳ بیمار که پیش‌تر برای بیماری متاستاتیک درمان سیستمیک دریافت نکرده بودند به‌طور تصادفی به نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب یا شیمی‌درمانی اختصاص یافتند؛ ۲۵۵ بیمار تومور MSI-H یا dMMR تأییدشده در آزمایشگاه مرکزی داشتند. در میانه پیگیری ۳۱٫۵ ماه (دامنه ۶٫۱ تا ۴۸٫۴)، نتایج بقای بدون پیشرفت (تحلیل اصلی) با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب به‌طور معناداری بهتر از شیمی‌درمانی بود (P<0.001 برای تفاوت بین دو گروه در بقای بدون پیشرفت، محاسبه‌شده با آزمون لگ‌رنک طبقه‌بندی‌شده دوطرفه)؛ بقای بدون پیشرفت ۲۴ ماهه با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب ۷۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۶۴ تا ۷۹) در مقایسه با ۱۴٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۶ تا ۲۵) با شیمی‌درمانی بود. در ماه ۲۴، میانگین محدودشده زمان بقا با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب ۱۰٫۶ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪، ۸٫۴ تا ۱۲٫۹) بیشتر از شیمی‌درمانی بود که با تحلیل اصلی بقای بدون پیشرفت همخوانی داشت. عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ در ۲۳٪ بیماران گروه نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب و ۴۸٪ بیماران گروه شیمی‌درمانی رخ داد.
در بیمارانی که پیش‌تر برای سرطان کولورکتال متاستاتیک MSI-H یا dMMR درمان سیستمیک دریافت نکرده بودند، بقای بدون پیشرفت با نیولوماب به‌همراه ایپیلیموماب طولانی‌تر از شیمی‌درمانی بود. (با حمایت مالی Bristol Myers Squibb و Ono Pharmaceutical؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی CheckMate 8HW: NCT04008030.)
طراحی باز؛ تحلیل میانی و داده‌های بقای کلی ناکامل؛ حدود ۱۶٪ بیماران تصادفی‌شده در خط اول وضعیت MSI-H/dMMR تأییدشده مرکزی نداشتند (اهمیت آزمایش دقیق)؛ نبود مقایسه مستقیم با پمبرولیزوماب تنها در خط اول.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...