کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان سینه

پالبوسیکلیب در سرطان پیشرفته سینه با گیرنده هورمونی مثبت

N Engl J Med · ۲۰۱۵۵۲۱ بیمار

Palbociclib in Hormone-Receptor–Positive Advanced Breast CancerTurner NC, Ro J, André F, Loi S, Verma S, Iwata H, et al. N Engl J Med. 2015. 373:209-219

گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: بقای کلی با پالبوسیکلیب و فولوسترانت در سرطان پیشرفتهٔ سینه (۲۰۱۸)

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: PALOMA3
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده فاز ۳ با نسبت تخصیص ۲ به ۱، کنترل‌شده با دارونما (پالبوسیکلیب + فولوسترانت در برابر دارونما + فولوسترانت)
حجم نمونه: ۵۲۱ بیمار
منبع: N Engl J Med · ۲۰۱۵
شناسه کارآزمایی: NCT01942135

به زبان ساده

این مطالعه روی ۵۲۱ زن مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با گیرنده هورمونی مثبت انجام شد که بیماری‌شان با وجود درمان هورمونی قبلی پیشرفت کرده بود. افزودن داروی پالبوسیکلیب به فولوسترانت، زمان تا پیشرفت بیماری را به‌طور میانه از ۳٫۸ ماه به ۹٫۲ ماه رساند. شایع‌ترین عارضه این ترکیب کاهش شدید گلبول‌های سفید خون (نوتروپنی) بود، اما قطع درمان به دلیل عوارض در تعداد کمی از بیماران رخ داد.

نتایج کلیدی

۹٫۲ ماه

median PFS — پالبوسیکلیب + فولوسترانت

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷٫۵ تا غیرقابل برآورد

۳٫۸ ماه

median PFS — دارونما + فولوسترانت

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳٫۵ تا ۵٫۵

۰٫۴۲

نسبت مخاطره پیشرفت بیماری یا مرگ

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۲ تا ۰٫۵۶؛ P<۰٫۰۰۱

۶۲٫۰٪ در برابر ۰٫۶٪

نوتروپنی درجه ۳ یا ۴

پالبوسیکلیب + فولوسترانت در برابر دارونما + فولوسترانت

۲٫۶٪ در برابر ۱٫۷٪

قطع درمان به دلیل عارضه جانبی

پالبوسیکلیب در برابر دارونما

داروهای این مطالعه:آبماسیکلیب (ورزنیو)پالبوسیکلیب (ایبرنس)لتروزول (فمارا)آناستروزول (آریمیدکس)ریبوسیکلیب (کیسکالی)

کارت دوز و برنامه درمان

هورمون‌درمانی + مهارکننده CDK4/6 (PALOMA-2، MONALEESA-2، MONARCH 3؛ پس از پیشرفت: PALOMA-3)

HR مثبت/HER2 منفی پیشرفته؛ خط اول با مهارکننده آروماتاز، یا با فولوسترانت پس از هورمون‌درمانی قبلیدر صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته گیرنده هورمونی مثبت / HER2 منفی

HR مثبت/HER2 منفی پیشرفته؛ خط اول با مهارکننده آروماتاز، یا با فولوسترانت پس از هورمون‌درمانی قبلی

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
یکی از سه دارو
پالبوسیکلیب	۱۲۵ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	روز ۱ تا ۲۱
ریبوسیکلیب	۶۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	روز ۱ تا ۲۱
آبماسیکلیب	۱۵۰ میلی‌گرم دو بار در روز	خوراکی	پیوسته
همراه
لتروزول (یا آناستروزول ۱ میلی‌گرم)	۲٫۵ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	پیوسته
یا همراه
فولوسترانت	۵۰۰ میلی‌گرم (دو تزریق ۵ میلی‌لیتری، هر باسن یکی)	عضلانی، آهسته	روز ۱، ۱۵ و ۲۹، سپس ماهانه

طول هر دوره: پالبوسیکلیب و ریبوسیکلیب: هر ۲۸ روز؛ آبماسیکلیب پیوسته
مدت درمان: تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول

ریبوسیکلیب: کاهش به ۴۰۰ و ۲۰۰ میلی‌گرم. آبماسیکلیب: تک‌درمانی ۲۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز.

در صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته گیرنده هورمونی مثبت / HER2 منفی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱پالبوسیکلیب + فولوسترانت

پالبوسیکلیب ۱۲۵ میلی‌گرم خوراکی روزانه به مدت ۳ هفته و ۱ هفته استراحت (دوره ۲۸ روزه) + فولوسترانت ۵۰۰ میلی‌گرم عضلانی روزهای ۱ و ۱۵ دوره ۱ و سپس روز ۱ هر دوره ۲۸ روزه؛ زنان پیش یا حوالی یائسگی گوسرلین را دست‌کم ۴ هفته پیش از شروع و در تمام مدت مطالعه دریافت کردند. درمان تا پیشرفت، بدتر شدن علامتی، سمیت غیرقابل‌قبول، مرگ یا انصراف (تصادفی‌سازی ۲:۱).

۲دارونما + فولوسترانت

دارونما با همان برنامه + فولوسترانت ۵۰۰ میلی‌گرم (روزهای ۱ و ۱۵ دوره ۱، سپس روز ۱ هر ۲۸ روز)؛ گوسرلین برای زنان پیش یا حوالی یائسگی.

منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT01942135 و برچسب FDA داروی ایبرنس (DailyMed، بخش ۱۴، PALOMA-3)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با گیرنده هورمونی مثبت و HER2 منفی (گیرنده ۲ عامل رشد اپیدرمی انسانی) که بیماری آن‌ها در طول درمان هورمونی قبلی عود کرده یا پیشرفت کرده بود.

نقاط پایانی

نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) به ارزیابی پژوهشگر. نقاط پایانی ثانویه: بقای کلی، پاسخ عینی، نرخ فایده بالینی، پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار و ایمنی. یک تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده توسط کمیته مستقل پایش داده‌ها و ایمنی پس از وقوع ۱۹۵ رویداد پیشرفت بیماری یا مرگ انجام شد.

ایمنی و عوارض

شایع‌ترین عوارض درجه ۳ یا ۴ در گروه پالبوسیکلیب + فولوسترانت: نوتروپنی (۶۲٫۰٪ در برابر ۰٫۶٪ در گروه دارونما + فولوسترانت)، لکوپنی (۲۵٫۲٪ در برابر ۰٫۶٪)، کم‌خونی (۲٫۶٪ در برابر ۱٫۷٪)، ترومبوسیتوپنی (۲٫۳٪ در برابر ۰٪) و خستگی (۲٫۰٪ در برابر ۱٫۲٪). نوتروپنی تب‌دار در ۰٫۶٪ از بیماران تحت درمان با پالبوسیکلیب و ۰٫۶٪ از بیماران گروه دارونما گزارش شد. نرخ قطع درمان به دلیل عوارض جانبی ۲٫۶٪ با پالبوسیکلیب و ۱٫۷٪ با دارونما بود.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

بر پایه چکیده، افزودن پالبوسیکلیب به فولوسترانت در بیماران با سرطان متاستاتیک سینه با گیرنده هورمونی مثبت که در طول درمان هورمونی قبلی پیشرفت کرده‌اند، بقای بدون پیشرفت را نسبت به فولوسترانت به‌تنهایی طولانی‌تر کرد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رهنمودهای بالینی باید از منابع به‌روز جداگانه بررسی شود.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

رشد سرطان سینه با گیرنده هورمونی مثبت به کیناز‌های وابسته به سیکلین ۴ و ۶ (CDK4 و CDK6) وابسته است که پیشرفت از فاز G1 به فاز S چرخه سلولی را تسریع می‌کنند. ما اثربخشی پالبوسیکلیب (مهارکننده CDK4 و CDK6) و فولوسترانت را در سرطان پیشرفته سینه ارزیابی کردیم.

روش‌ها

این مطالعه فاز ۳ شامل ۵۲۱ بیمار مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با گیرنده هورمونی مثبت و گیرنده ۲ عامل رشد اپیدرمی انسانی (HER2) منفی بود که بیماری آن‌ها در طول درمان هورمونی قبلی عود کرده یا پیشرفت کرده بود. بیماران با نسبت ۲ به ۱ به‌طور تصادفی برای دریافت پالبوسیکلیب و فولوسترانت یا دارونما و فولوسترانت تخصیص داده شدند. زنان پیش‌یائسگی یا نزدیک به یائسگی همچنین گوسرلین دریافت کردند. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری به ارزیابی پژوهشگر بود. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای کلی، پاسخ عینی، نرخ فایده بالینی، پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار و ایمنی بود. یک تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده توسط کمیته مستقل پایش داده‌ها و ایمنی پس از وقوع ۱۹۵ رویداد پیشرفت بیماری یا مرگ انجام شد.

نتایج

median بقای بدون پیشرفت بیماری با پالبوسیکلیب-فولوسترانت ۹٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷٫۵ تا غیرقابل برآورد) و با دارونما-فولوسترانت ۳٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳٫۵ تا ۵٫۵) بود (نسبت مخاطره برای پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۴۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۲ تا ۰٫۵۶؛ P<۰٫۰۰۱). شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ در گروه پالبوسیکلیب-فولوسترانت عبارت بودند از نوتروپنی (۶۲٫۰٪ در برابر ۰٫۶٪ در گروه دارونما-فولوسترانت)، لکوپنی (۲۵٫۲٪ در برابر ۰٫۶٪)، کم‌خونی (۲٫۶٪ در برابر ۱٫۷٪)، ترومبوسیتوپنی (۲٫۳٪ در برابر ۰٪) و خستگی (۲٫۰٪ در برابر ۱٫۲٪). نوتروپنی تب‌دار در ۰٫۶٪ از بیماران تحت درمان با پالبوسیکلیب و ۰٫۶٪ از بیماران تحت درمان با دارونما گزارش شد. نرخ قطع درمان به دلیل عوارض جانبی با پالبوسیکلیب ۲٫۶٪ و با دارونما ۱٫۷٪ بود.

نتیجه‌گیری

در بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک سینه با گیرنده هورمونی مثبت که در طول درمان هورمونی قبلی دچار پیشرفت بیماری شده بودند، پالبوسیکلیب همراه با فولوسترانت منجر به بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری نسبت به فولوسترانت به‌تنهایی شد. (حمایت مالی: Pfizer؛ شماره PALOMA3 در ClinicalTrials.gov: NCT01942135.)

محدودیت‌ها

نقطه پایانی اصلی بر پایه ارزیابی پژوهشگر بود. نتایج گزارش‌شده در چکیده مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده است و حد بالای فاصله اطمینان median بقای بدون پیشرفت در گروه پالبوسیکلیب قابل برآورد نبود. نتایج بقای کلی و سایر نقاط پایانی ثانویه در چکیده گزارش نشده است. مطالعه با حمایت مالی شرکت Pfizer انجام شد.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.