نکات کلیدی
- تا حدود ده سال پیش، شیمیدرمانی ستون درمان CLL بود و در زمان خودش عمر بیماران را بیشتر کرد [۱].
- قرصهای هدفمند در مقایسه مستقیم بهتر بودند: در بیماران ۷۰ سال یا کمتر، عمر بیشتر و عفونت جدی کمتر [۳، ۴].
- در سالمندان هم قرصها بیماری را بسیار بیشتر از شیمیدرمانی کنترل کردند [۲، ۶].
- امروز رهنمودهای اروپا درمان CLL را بر پایه این داروها مینویسند؛ اگر فقط شیمیدرمانی پیشنهاد شد، بپرسید چرا [۱۰].
فصل اول: دوران شیمیدرمانی
سالها، درمان CLL دو چهره داشت. برای سالمندان، قرص شیمیدرمانی سادهای به نام کلرامبوسیل؛ و برای بیماران سرحالتر، ترکیب قویتری به نام FCR (دو داروی شیمیدرمانی همراه آنتیبادی ریتوکسیماب).
FCR در سال ۲۰۱۰ قدم بزرگی بود: بیماری را دیرتر بدتر میکرد و بیماران کمی بیشتر عمر میکردند [۱]. ولی بهایش سنگین بود: کاهش شدید گلبولهای سفید بیشتر شد، و این درمان فقط برای بیماران سرحال آزموده شده بود [۱].
فصل دوم: قرصی که مسیر را عوض کرد
دانشمندان فهمیدند سلولهای CLL برای زنده ماندن به یک «کلید» داخلی به نام BTK وابستهاند. قرص ایبروتینیب همین کلید را خاموش میکند.
در سالمندان: وقتی ایبروتینیب را با کلرامبوسیل مقایسه کردند، دو سال بعد تقریباً همه کسانی که ایبروتینیب خورده بودند زنده بودند؛ با شیمیدرمانی، بیماران بیشتری فوت کرده بودند [۲]. در مطالعه دیگری، چهار سال بعد، بیماری در بیشتر کسانی که قرص میخوردند آرام مانده بود؛ با شیمیدرمانی، در نیمی از بیماران بیماری دوباره بدتر شده بود [۵، ۶].
در جوانترها: مهمترین آزمون این بود که آیا قرص میتواند حتی FCR را در بیماران ۷۰ سال یا کمتر شکست دهد. جواب روشن بود: سه سال بعد، تقریباً همه کسانی که قرص خورده بودند زنده بودند؛ با شیمیدرمانی، بیماران بیشتری فوت کرده بودند. عفونتهای جدی هم با قرص نصف شد [۳]. پس از نزدیک ۶ سال هم این برتری در بقا پابرجا ماند [۴].
فصل سوم: درمانی که تمام میشود
یک نگرانی باقی ماند: آیا بیمار باید تا آخر عمر قرص بخورد؟ قرص دوم، ونتوکلاکس، پاسخ را آورد. ونتوکلاکس همراه یک آنتیبادی فقط برای حدود یک سال داده میشود و بعد قطع میشود؛ در بیمارانی که بیماریهای دیگر هم داشتند، بیماری با این یک سال درمان معمولاً بیش از ۶ سال آرام ماند؛ تقریباً دو برابر شیمیدرمانی [۷].
خوردن دو قرص با هم (ایبروتینیب و ونتوکلاکس) برای حدود ۱۵ ماه هم بیماری را خیلی بهتر از شیمیدرمانی آرام نگه داشت [۸]. در یک مطالعه بزرگ در انگلستان، پزشکان با یک آزمایش خون بسیار دقیق تصمیم گرفتند همین دو قرص تا کی ادامه یابد. پنج سال بعد، بیماری تقریباً در همه آرام بود و بیماران کمتری فوت کرده بودند تا با شیمیدرمانی [۹].
امروز کجا ایستادهایم؟
رهنمود اروپایی ۲۰۲۶ درمان اول CLL را بر پایه همین داروهای هدفمند مینویسد و برای بیشتر بیماران درمانهای مدتدار را ترجیح میدهد [۱۰]. یک چیز تغییر نکرده: درمان فقط وقتی شروع میشود که بیماری فعال شده باشد؛ بیماری آرام فقط پیگیری میخواهد [۱۱].
راهنمای عملی گزینهها را در بهترین درمان CLL بخوانید.
بهویژه اگر جوان هستید یا بیماریتان تازه نیاز به درمان پیدا کرده:
- بپرسید چرا قرص هدفمند برای شما انتخاب نشده است.
- بپرسید آیا آزمایشهای ژنی TP53 و IGHV انجام شده است [۱۰].
- اگر پاسخ روشنی نگرفتید، نظر دوم یک متخصص خون و سرطان را بگیرید.
درمان را خودتان قطع یا عوض نکنید؛ این پرسشها را با پزشکتان در میان بگذارید.
پرسشهای متداول
آیا قرصهای هدفمند عارضه ندارند؟
دارند، ولی نوعش فرق میکند. با ایبروتینیب، فشار خون بالا و نامنظمی ضربان قلب باید پیگیری شود [۶]؛ عفونتهای جدی ولی کمتر از شیمیدرمانی بود [۳].
قبلاً شیمیدرمانی گرفتهام؛ دیر شده است؟
نه. اگر بیماری برگردد، قرصهای هدفمند در درمانهای بعدی هم مؤثرند؛ مثلاً در بیمارانی که قبلاً درمان شده بودند، ایبروتینیب بهتر از درمان مقایسهشده بود [۱۲]. با پزشکتان صحبت کنید.
آیا شیمیدرمانی هیچ جایی ندارد؟
در موارد کمی ممکن است به کار رود، ولی برای بیشتر بیماران قرصهای هدفمند انتخاب اولاند [۱۰].
برای پزشکان (ویژه پزشکان)
نمایش جزئیاتبستن
CLL8: FCR در برابر FC، PFS سهساله ۶۵٪ در برابر ۴۵٪ (HR ۰٫۵۶) و OS ۸۷٪ در برابر ۸۳٪ [۱]. RESONATE-2: ایبروتینیب در برابر کلرامبوسیل، HR پیشرفت ۰٫۱۶ و OS دوساله ۹۸٪ در برابر ۸۵٪ [۲]. E1912: IR در برابر FCR در ≤۷۰ سال، OS سهساله ۹۸٫۸٪ در برابر ۹۱٫۵٪ (HR ۰٫۱۷)، عفونت درجه ≥۳ ۱۰٫۵٪ در برابر ۲۰٫۳٪ [۳]؛ پیگیری بلندمدت HR بقای کلی ۰٫۴۷ [۴]. A041202: PFS دوساله ۸۷٪ در برابر ۷۴٪ با BR [۵]؛ ۴۸ ماهه ۷۶٪ در برابر ۴۷٪ [۶]. CLL14: VenO میانه PFS ۷۶٫۲ در برابر ۳۶٫۴ ماه [۷]. GLOW: PFS ۴۲ ماهه ۷۴٫۶٪ در برابر ۲۴٫۸٪ [۸]. FLAIR: I+V هدایتشده با MRD در برابر FCR، HR پیشرفت ۰٫۱۳ و HR مرگ ۰٫۲۶ [۹]. EHA ۲۰۲۶: رژیمهای مدتمحدود در بیماران بدون اختلال TP53 ترجیح دارند [۱۰].
شواهد علمی
نمایش جزئیاتبستن
شواهد علمی
۹ موردافزودن ریتوکسیماب به فلودارابین و سیکلوفسفامید در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن: یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و باز
ایبروتینیب بهعنوان درمان اولیه در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن
ایبروتینیب-ریتوکسیمب یا شیمیایمونوتراپی برای لوسمی لنفوسیتی مزمن
پیامدهای طولانیمدت ایبروتینیب-ریتوکسیماب و شیمیایمنیدرمانی در لوسمی لنفوسیتی مزمن: نتایج بهروزشده کارآزمایی E1912
پیگیری مطالعه A041202 نشاندهنده تداوم کارایی رژیمهای ایبروتینیب در بزرگسالان مسن مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن است
ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب در لوسمی لنفوسیتی مزمن درماننشده: نتایج ششساله مطالعه تصادفی فاز ۳
ایبروتینیب-ونتوکلاکس با مدت ثابت در برابر کلرامبوسیل-اوبینوتوزوماب در لوسمی لنفوسیتی مزمن درماننشده: پیگیری چهارساله یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی، چندمرکزی و باز
درمان هدایتشده بر اساس بیماری باقیمانده قابل اندازهگیری در لوسمی لنفوسیتی مزمن
رهنمودهای EHA برای مدیریت لوسمی لنفوسیتی مزمن و تبدیل ریشتر
بیشتر بخوانید
انواع سرطان مرتبط
راهنمای درمان
منابع علمی
۱۲ منبعنمایش همه منابع، ۱۲ مورد با خلاصه و ترجمه فارسیبستن فهرست منابع
شمارههای داخل متن، مانند [۱]، به این منابع اشاره دارند. منابعی که دکمه «خلاصه و ترجمه فارسی» دارند، در کتابخانه شواهد علمی خلاصه و ترجمه شدهاند.
- ۱
- ۲
- ۳
- ۴
- ۵Ibrutinib Regimens versus Chemoimmunotherapy in Older Patients with Untreated CLL
- ۶
- ۷Venetoclax-obinutuzumab for previously untreated chronic lymphocytic leukemia: 6-year results of the randomized phase 3 CLL14 study
- ۸Fixed-duration ibrutinib-venetoclax versus chlorambucil-obinutuzumab in previously untreated chronic lymphocytic leukaemia (GLOW): 4-year follow-up from a multicentre, open-label, randomised, phase 3 trial
- ۹
- ۱۰
- ۱۱iwCLL guidelines for diagnosis, indications for treatment, response assessment, and supportive management of CLL
- ۱۲Ibrutinib versus Ofatumumab in Previously Treated Chronic Lymphoid Leukemia
این مطلب بر پایه منابع علمی معتبر تهیه شده و آخرین بار در ۵ آبان ۱۴۰۵ بهروزرسانی شده است. محتوای این وبسایت صرفاً جنبه آموزشی و اطلاعرسانی دارد و جایگزین مشاوره، تشخیص یا درمان توسط پزشک متخصص نیست. برای هر تصمیم درمانی با پزشک معالج خود مشورت کنید.


